Ο Αρθούρος, η Τίνα, ο Νίκος και τα συμφέροντα

πίσω από τις αυξήσεις στη ΔΕΗ

Στις μέρες της Καραμανλικής διακυβέρνησης η διοίκηση Αθανασόπουλου στην ΔΕΗ επικαλούμενη τις υψηλές διεθνείς τιμές του πετρελαίου , που είχαν φθάσει τα 150 δολ.το βαρέλι, επέβαλε ρήτρα καυσίμων στα τιμολόγια του ηλεκτρικού ρεύματος και τα αύξησε κατά 32%. Εκτοτε κύλησε αρκετός χρόνος και οι διεθνείς τιμές του πετρελαίου έπεσαν στα 70 δολ. το βαρέλι.

Η νέα κυβέρνηση Παπανδρέου και η διοίκηση Αρθούρου Ζερβού- της ''πράσινης'' Τίνας και του Νικολάκη Παπανδρέου άνθρωπος ο κ. καθηγητής - προκειμένου να αποφύγει τη μείωση των τιμολογίων όπως η ρήτρα καυσίμων επέβαλε, την κατήργησε. Και το εξοργιστικότερο τώρα είναι ότι επικαλούμενη την απελευθέρωση της αγοράς ηλεκτρικού ρεύματος και τη ζητούμενη από την τρόικα και το ΔΝΤ αναδιάρθρωση των τιμολογίων, διεκδικεί νέες αυξήσεις της τάξης του 30% για την τριετία που ακολουθεί.Οι ανθρωποι προφανώς είναι στημένοι.

Η ΔΕΗ το 2009 είχε κέρδη 1 δισ. ευρώ και το 2010 πιθανώς να ξεπεράσει το 1,5 δισ,ευρώ. Τίποτε δεν δικαιολογεί τις αυξήσεις των τιμολογίων ειδικά σε τούτες τις τόσο δύσκολες οικονομικές συνθήκες. Ετσι και επιβληθούν θα δοκιμάσουν την οικονομία και τα νοικοκυριά. Η ζητούμενη από το ΔΝΤ αναδιάρθρωση μπορεί να εξασφαλισθεί τόσο με αυξήσεις των τιμολογίων όσο και με μειώσεις. Μόνοι οφελημένοι από μια αύξηση τιμολογίων θα είναι οι ιδιώτες παραγωγοί, οι οποίοι δεν μπορούν να ανταγωνισθούν την ΔΕΗ.

Γι αυτό επιδιώκουν την αύξηση της οριακής τιμής του ρέύματος για τη δημόσια επιχείρηση. Ολη η πιάτσα βοά ότι πίσω από τον Αρθούρο και την Τίνα βρίσκεται ο Νικος Παπανδρέου και πίσω από αυτόν πολυποίκιλα συμφέροντα. Αν έτσι έχουν τα πράγματα, αν όντως η ΔΕΗ οδηγείται σε υπεραυξήσεις τιμολογίων μόνο και μόνο για να ικανοποιηθούν οι φίλοι του Νίκου, τότε τα πράγματα σοβαρεύουν επικίνδυνα και η οικογένεια Παπανδρέου κινδυνεύει να περιπέσει σε χορό σκανδάλων.

Ο πρωθυπουργός έχει πικρή εμπειρία από τέτοιες εμπλοκές και βεβαίως θυμάται όσα ακολούθησαν της πρωτοβουλίας του πατέρα του και του ιδίου για την ανάδειξη νέων τζακιών και νέων επιχειρηματιών. Ας μαζέψει λοιπόν τον αδελφό του και την προστατευομένη του την κυρία Τίνα πριν είναι αργά.

www.insideinfo.gr/blog/751/o-arthouros-e-tina-o-nikos-kai-ta-sumpheroda-piso-apo-tis-auxeseis-ste-

deeyperpasok.blogspot.com/#ixzz15zo34U4t

ΑΝ ΣΟΥ ΕΛΕΓΑ ΤΙ ΕΙΠΑΜΕ ΣΤΗΝ ΜΠΙΛΝΤΕΡΜΠΕΡΓΚ ...

ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΣΕ ΣΚΟΤΩΣΩ !!!
................................................................................................................................................................

Ο κ. Γ. Παπακωνσταντίνου είναι ο μοναδικός έλληνας πολιτικός που συμμετείχε στην εφετινή συνεδρίαση της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ στην Ισπανία. Οι δύο άλλοι Ελληνες ήταν ο πρόεδρος της Coca-Cola 3Ε κ. Γ. Δαυΐδ και ο πρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ κ. Λ. Τσούκαλης.

Οι «κλειστές συζητήσεις» είχαν θέμα την παγκόσμια οικονομική κρίση και ασφαλώς την Ελλάδα.

Από τις ξένες διασημότητες ξεχώρισαν ο πρωθυπουργός της Ισπανίας κ. Χοσέ Λουίς Θαπατέρο, ο επίτροπος κ. Χ. Αλμούνια , ο επικεφαλής της Deutsche Βank κ. Τζ.Ακερμαν, ο πρόεδρος της Μicrosoft κ. Μπιλ Γκέιτς, ο ιστορικός κ. Νάιαλ Φέργκιουσον, ο ειδικός απεσταλμένος για το Πακιστάν και το Αφγανιστάν κ. Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, ο πρώην υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ κ. Ρόμπερτ Ρούμπιν και ο επικεφαλής του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων του Ομπάμα κ. Λόρενς Σάμερς.

Και φυσικά καμία μυστική συνάντηση δεν είναι πραγματικά μυστική αν δεν συμμετέχει ο κ. Χένρι Κίσινγκερ. Τι είπε ο κ. Παπακωνσταντίνου με όλους αυτούς; «Θα μπορούσα να σου πω αλλά μετά θα έπρεπε να σε σκοτώσω» απάντησε με το γνωστό αινιγματικό του χαμόγελο σε συνεργάτη μου που τόλμησε να τον ρωτήσει. Ποιο μπορεί να είναι το θανάσιμο μυστικό; Ελπίζω όχι κάτι σχετικό με το μέλλον της οικονομίας.

Διαβάστε περισσότερα:

http://www.tovima.gr/default.asppid=2&ct=58&artid=337401&dt=13/06/2010#ixzz15ZFfd97r

Αντίσταση κατά του Τέταρτου Ράιχ

          Γιώργος Δελαστίκ

Ανελέητη είναι πλέον η σύγκρουση. Χωρίς προσχήματα η γερμανική ηγεσία απαιτεί να καθυποτάξει στον οικονομικό τομέα όλες τις χώρες της Ευρωζώνης και της ΕΕ και να τις μετατρέψει σε οικονομικές αποικίες του Τέταρτου Ράιχ.

Απαιτεί η οικονομική πολιτική τους να καθορίζεται από το Βερολίνο, με «βιτρίνα» τα όργανα της ΕΕ, και επιδιώκει να αναιρέσει εμπράκτως αλλά και θεσμικά το μοναδικό ίσως πλεονέκτημα που ήλπιζαν να έχουν οι ασθενέστερες ευρωπαϊκές οικονομίες από το ευρώ: τη δυνατότητά τους να δανείζονται με χαμηλά επιτόκια.

Με τη θεσμοποίηση της «συντεταγμένης χρεοκοπίας» των χωρών της ΕΕ, που θέλει να περάσει η Γερμανία τον επόμενο μήνα στη σύνοδο κορυφής των «27», και η οποία συμπεριλαμβάνει τις ιδιωτικές τράπεζες στο όργανο που θα αποφασίζει τους όρους αναδιάρθρωσης του χρέους των κρατών που περιέρχονται σε οικονομικές δυσκολίες, το αναπότρεπτο αποτέλεσμα θα είναι να εκτιναχθούν τα επιτόκια δανεισμού της Ελλάδας, της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας και άλλων χωρών ίσως και πάνω από το... 10% ή και 15% (!) κατά περιόδους, ενώ της Γερμανίας θα παραμένουν π.χ. στο 2% ή το πολύ 3%! Κανείς δεν αμφισβητεί το ότι σε περίπτωση αναδιάρθρωσης του χρέους μιας χώρας-μέλους της Ευρωζώνης θα πρέπει να υφίστανται ζημιές και οι τράπεζες που την έχουν δανείσει. Τους όρους της αναδιάρθρωσης, όμως, όπως και την προσπάθεια αποτροπής της χρεοκοπίας μέσω της έμπρακτης αλληλεγγύης των υπολοίπων κρατών-μελών της ΕΕ, πρέπει να τα καθορίζουν, φυσικά σε πολιτικό επίπεδο, οι ηγέτες και μόνον αυτοί της ΕΕ, αξιοποιώντας στο έπακρο την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, και όχι οι ιδιώτες τραπεζίτες.

Οι Γερμανοί, όμως, δεν είναι πλέον διατεθειμένοι να υφίστανται τις όποιες συνέπειες δημοσιονομικών δυσχερειών χωρών της Ευρωζώνης. Τώρα θέλουν να έχουν τα οφέλη και μόνο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και του ενιαίου νομίσματος και μέσω αυτών να ενισχύσουν την ηγεμονία τους σε όλη την Ευρώπη, μετατρέποντάς την σε επικυριαρχία επί της Γηραιάς Ηπείρου.
Ο μηχανισμός είναι απλός: έχοντας δεδομένο το κοινό νόμισμα, αν π.χ. η Γερμανία δανείζεται με 3% και η Ιταλία με 7%, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι αυτό αποτελεί «ταφόπλακα» για την ιταλική οικονομία. Το υψηλότερο κόστος δανεισμού θα οδηγεί διαρκώς σε υψηλότερο κόστος παραγωγής, αφού η Ιταλία δεν έχει δικό της νόμισμα για να το υποτιμήσει, οπότε αφενός θα μειώνεται διαρκώς η ανταγωνιστικότητα των ιταλικών προϊόντων και αφετέρου θα πέφτει διαρκώς το βιοτικό επίπεδο των Ιταλών, καθώς η ιταλική κυβέρνηση θα ρίχνει τους μισθούς και θα υποβαθμίζει την παρεχόμενη δημόσια παιδεία, υγεία, πολιτισμό κ.λπ., σε μια διαρκή προσπάθεια περικοπής των κρατικών δαπανών.
Μέσα από αυτήν τη διαδικασία θα ενισχύεται διαρκώς η κυρίαρχη θέση της Γερμανίας και μέσω αυτής της πολιτικής δανεισμού, πέρα φυσικά από τα άλλα πλεονεκτήματα που έχει, και η γερμανική οικονομία. Προκειμένου να διατηρείται επίσης ισχυρό το ευρώ, κάτι που αποτελεί συλλογική ψύχωση των Γερμανών απέναντι στο νόμισμά τους, το Βερολίνο είναι αποφασισμένο πλέον να επιβάλει σιδερένια δημοσιονομική πειθαρχία σε όλη την Ευρώπη. Γνωρίζει άριστα, βεβαίως, ότι αυτή η οικονομική πολιτική δεν οδηγεί στη σύγκλιση, αλλά αντιθέτως στη ραγδαία... απόκλιση (!) του βιοτικού επιπέδου των διαφόρων κρατών της Ευρωζώνης και της ΕΕ.
Στο πλαίσιο μετατροπής της ΕΕ σε... «δημοσιονομικό Νταχάου», είναι τρομακτικό και ανατριχιαστικό αυτό που γίνεται με την Ιρλανδία: οι Ιρλανδοί αρνούνται να υπαχθούν στον μηχανισμό στήριξης της ΕΕ, αλλά οι Γερμανοί πιέζουν στραγγαλιστικά για να τους βάλουν με το ζόρι!
Δεν έχει ξαναγίνει τέτοιο πράγμα! Οι Ιρλανδοί έχουν μάλιστα ως κράτος εξασφαλίσει ήδη από τώρα τα χρήματα που απαιτούνται για να καλύπτει η χώρα τις υποχρεώσεις της έως τον Ιούλιο του 2011, χωρίς να απαιτείται να δανειστεί ούτε ένα ευρώ, όμως το Βερολίνο απαιτεί να υπαχθεί αμέσως τώρα η Ιρλανδία στον μηχανισμό στήριξης της ΕΕ και μάλιστα παρά τη θέλησή της! Σωστά, τι νόημα έχει ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης χωρίς κρατουμένους!
Απόκλιση

Δεν είναι βέβαιη η διάλυση της ΕΕ

Κραυγάζουν οι θιγόμενες χώρες ότι αυτή η γερμανική πολιτική θα οδηγήσει τελικά στη διάλυση της ΕΕ. Αυτό δεν είναι βέβαιο. Εξαρτάται από το αν οι κυβερνήσεις των χωρών-μελών της ΕΕ θα αρνηθούν να εκχωρήσουν στο Βερολίνο τον καθορισμό της μοίρας των λαών τους. Αν όχι, τότε ή η Γερμανία θα υποχρεωθεί να αλλάξει πολιτική και να συμβιβαστεί εκ νέου με την ιδέα μιας Ευρώπης ως ένωσης σχετικά ανεξάρτητων κρατών ή όντως η ΕΕ θα οδεύσει προς διάλυση. Αν όμως οι κυβερνήσεις υποκύψουν στον γερμανικό εκβιασμό, η ΕΕ θα μεταλλαχθεί και θα συνεχίσει τον δρόμο της με τα κράτη ως επαρχίες του νέου γερμανικού Ράιχ. Η Ηπειρος π.χ. είναι πολύ φτωχότερη από την Αττική, αλλά αυτό δεν οδηγεί σε διάλυση της Ελλάδας!

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826&subid=2&pubid=41990958

Μόνο οι ανόητοι δεν αλλάζουν

Μιχάλη Μητσού 

«Οι άνθρωποι δηµιουργούν τη δική τους ιστορία, αλλά όχι σε συνθήκες που επιλέγουν οι ίδιοι (…) Η παράδοση των νεκρών γενεών βαραίνει σαν εφιάλτης στα µυαλά των ζωντανών».

Ετσι αρχίζει η 18η Μπρυµαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη. Και το αριστούργηµα αυτό του Καρλ Μαρξ θυµήθηκε ο βρετανός δηµοσιογράφος Ντέιβιντ Ααρόνοβιτς, παρατηρώντας την πορεία δύο πολιτικών: του υιού Τζορτζ Μπους και του Τζιανφράνκο Φίνι. Ακόµη περισσότερο από την Ιστορία – γράφει στους Τάιµς – βαραίνει στα µυαλά µας η πραγµατικότητα. Οι πολιτικοί αναλαµβάνουν την εξουσία ισχυριζόµενοι ότι είναι ικανοί να αλλάξουν τον κόσµο. Κι ύστερα τούς αλλάζει αυτός. Μόνο οι πραγµατικάανόητοι δεν αλλάζουν καθόλου.

Αντίθετα µε την κυρίαρχη άποψη, ο Τζορτζ Μπους ο νεώτερος δεν είναι ανόητος. Ούτε υπηρέτησε πιστά στις δύο θητείες του ένα συγκεκριµένο σχέδιο των νεοσυντηρητικών. Πριν εκλεγεί για πρώτη φορά το 2000, υποστήριζε πως τα αµερικανικά στρατεύµατα έπρεπε να αποσυρθούν από τη Βοσνία και δεν έπρεπε να έχουν µεταβεί ποτέ στην Αϊτή. «∆εν νοµίζω πως ορόλος των Ηνωµένων Πολιτειών είναι να γυρίζουν τον πλανήτη και να λένε “έτσι πρέπει να είναι τα πράγµατα”» τόνισε στη δεύτερη τηλεοπτική του συζήτηση µε τον Αλ Γκορ. Εξι χρόνια αργότερα, και ύστερα από την τραυµατική εµπειρία της 11ης Σεπτεµβρίου, ήταν ένας διαφορετικός άνθρωπος. Σε µια συζήτηση που είχε το 2006 µε τον Τόνι Μπλερ έλεγε ότι οι ιδεολογικοί εχθροί της Αµερικής δεν είναι ο σοσιαλισµός ή το κράτος, αλλά ο αποµονωτισµός, ο προστατευτισµός και ο τοπικισµός. Το ίδιο επανέλαβε την περασµένη εβδοµάδαστους Τάιµς µε αφορµή την έκδοση της βιογραφίας του. Πόση σχέση έχει ο σηµερινός Μπους µε το Tea Party; Καµία.
Ο Τζανφράνκο Φίνι, πάλι, ξεκίνησε ως νεοφασίστας. Κάποιοι από τους συγγενείς του είχαν υπηρετήσει τον Ντούτσε και είχαν εκτελεστεί από τους παρτιζάνους. Το 1994είχε ακόµη στο γραφείο του µια προτοµή του Μουσολίνι και το Ιταλικό Κοινωνικό Κίνηµα του οποίου ηγείτο ανήκε στην ίδια ευρωπαϊκή οµάδαµετο Εθνικό Μέτωπο του Λεπέν. Στη συνέχεια εντάχθηκε στον συνασπισµό του Μπερλουσκόνι ως η (ακρο)δεξιά τουπτέρυγα. Σιγά σιγά άρχισε να απορρίπτει τον Μουσολίνι, πέταξε την προτοµή και κινήθηκε προς το πολιτικό κέντρο του συνασπισµού. Κι όταν είδε ότι ο Μπερλουσκόνι πέρασε τα όρια, δεν δίστασε να τον καταγγείλει και να ζητήσει την παραίτησή του. Σήµερα, ο «σύντροφος Φίνι» (όπως τον αποκαλεί ο φιλοκυβερνητικός Τύπος)είναι ο µεγαλύτερος εχθρός του Καβαλιέρε.
Θα µπορούσε βέβαιανα ισχυριστεί κανείς ότι ο Μπους και ο Φίνι είναι απλώςοπορτουνιστές. Ισως. Αλλά την Ιστορία την γράφουνοι ιστορικοί, όχιοι ψυχαναλυτές. Και οι ιστορικοί ενδιαφέρονται για facts, hard facts.
[Διαστάσεις]

http://www.tanea.gr/kosmos.htm

Λαϊκή συμμετοχή ή λαϊκή συνενοχή;

Από τον ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΟΥΣΗ

Γι' αυτό στέκομαι πάντα απ' τους άλλους απέναντι:
για να βλέπουμε κι εκείνοι κι εγώ τα μοιραία μας λάθη
Γεωργία Παπαδαρατσάκη, Αντικατοπτρισμός

Τάξη και ηθική αποκατεστάθησαν πλήρως με τα αποτελέσματα της πρώτης Κυριακής των αυτοδιοικητικών εκλογών. Τάξη στο πολιτικό σύστημα (αφού οι αρχηγοί δεν αμφισβητήθηκαν) και στους δανειστές (αφού οι αγορές ανακουφίστηκαν). Ηθική στα στρατόπεδα ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. (αφού οι «προς απόδρασιν» συνετίστηκαν και ξαναμπήκαν στο μαντρί) και στους εν γένει παρανομούντες (αφού απεδόθησαν «λευκοί» στην κοινωνία επ' ανταλλάγματι ψήφων ή χορηγιών).
ΟΛΑ μοιάζουν όπως πριν, όπως θα 'πρεπε να ήταν. Ο Σγουρός ήρθε πρώτος, ο Κικίλιας διασώθηκε, ο Δημαράς έχασε την ευκαιρία, η Κρήτη πρασίνισε, η Κεντρική Μακεδονία βάφτηκε μπλε. Τα κυβερνητικά κόμματα (ξανα)κέρδισαν το δικό τους «κεκτημένο» εξουσίας (και παραλογισμού;) και τα αριστερά (;) κόμματα (ξανα)καλούν σε ενότητα (και αυτοκριτική;).
ΤΟ 'χουμε (ξανα)επισημάνει. Η θεμελιώδης διαφοροποίηση σ' αυτή τη χώρα δεν είναι αριστερός-δεξιός, αλλά εμείς κι εκείνοι.
* Εμείς με τις ιδεοληψίες μας, τις αγκυλώσεις μας, τις ιστορικές μας αναφορές (με συχνά ανιστόρητα συμπεράσματα), με τα πάθη και τα λάθη μας.
* Εμείς που νομίζουμε ότι τιμωρούμε το σύστημα απέχοντας από τις ψηφοφορίες, το κοινωνικό γίγνεσθαι, ακόμα και από τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας.
* Εμείς οι αφόρητα ρομαντικοί (να δεις που τα πράγματα θ' αλλάξουν με τον...) και οι αγιάτρευτα ονειροπόλοι (ο Θεός της Ελλάδας δεν θα μας αφήσει να χαθούμε).
* Εκείνοι με τα κομπιούτερ, τους χρηματιστηριακούς συμβούλους και τις διεθνείς διασυνδέσεις τους.
* Εκείνοι με τη λογική του κέρδους, τη διαχειριστική προσέγγιση της διακυβέρνησης, την αναπαραγωγή της ελίτ των ισχυρών.
* Εκείνοι που συναντιούνται με εμάς μόνο κάθε τέσσερα χρόνια, αφού αυτά που διεκδικούμε τα έχουν αποκτήσει από καιρό και αυτά που φοβόμαστε δεν τους αγγίζουν πουθενά.
Ζούμε στην ίδια χώρα αλλά σε «άλλους κόσμους».
Ζούμε στην ίδια πόλη αλλά σε «άλλες συνθήκες».
Ζούμε στο ίδιο καθεστώς αλλά με άλλες ευκαιρίες και ελευθερίες επιλογών.
ΠΟΛΛΟΙ από εμάς θέλουν να γίνουν σαν εκείνους.
Ουδείς από εκείνους θέλει να γίνει σαν κι εμάς.
ΑΝ έτσι έχουν τα πράγματα (κι οι άνθρωποι) τότε πρέπει να δώσουμε στη λαϊκή συμμετοχή το ουσιαστικό της νόημα. Να μην την αφήσουμε να εκφυλιστεί σε λαϊκή συνενοχή στα σχέδια εκείνων, αλλά να την κάνουμε λαϊκή δυναμική που θα εκφράζει και θα εκπροσωπεί εμάς.
ΥΓ. Αυτό δεν είναι μήνυμα (τηλεοπτικό) αλλά προμήνυμα (θυέλλης).
www.giannispanousis.gr

Το ΠΑΣΟΚ κέρδισε τις εντυπώσεις...

Του Γιώργου Δελαστίκ

Το ΠΑΣΟΚ είναι ο αδιαφιλονίκητος νικητής του δεύτερου γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών. Χωρίς φυσικά να αναιρούνται τα πολιτικά συμπεράσματα του πρώτου γύρου και η απώλεια περίπου δέκα εκατοστιαίων μονάδων από το ποσοστό που είχε πάρει το κυβερνών κόμμα στις βουλευτικές εκλογές, το ΠΑΣΟΚ κέρδισε κατά κράτος τη μάχη των εντυπώσεων χθες. Κορωνίδα της επιτυχίας του φυσικά η κατάκτηση του Δήμου Αθηναίων, ο οποίος από... αμνημονεύτων χρόνων βρισκόταν στα χέρια της Δεξιάς - άνω της εικοσαετίας!

Η επικράτηση του άγνωστου Γιώργου Καμίνη επί του αποκλειστικά ασχολούμενου με τις δημόσιες σχέσεις Νικήτα Κακλαμάνη καθιστά ακόμη....μεγαλύτερη τη σημασία αυτής της αξιοσημείωτης πολιτικής αλλαγής. Η αλήθεια βεβαίως είναι ότι ενώ μέσω της ήττας Κακλαμάνη η ΝΔ δέχθηκε χθες το ισχυρότερο πλήγμα, ο αρχηγός της, Αντώνης Σαμαράς είναι σίγουρα πολύ ικανοποιημένος για την απαλλαγή του από τον Ν. Κακλαμάνη, ο οποίος είναι γνωστό πως είναι στενός πολιτικός φίλος της Ντόρας Μπακογιάννη. Η απομάκρυνσή του από τη δημαρχία της Αθήνας συνιστά σαφώς σοβαρότερο πλήγμα για την Ντόρα Μπακογιάννη, ιδίως τώρα που ετοιμάζεται να ανακοινώσει την ίδρυση του κόμματός της, παρά για τον Α. Σαμαρά, ο οποίος όμως παρ’ όλα αυτά χρεώνεται τις πολιτικές συνέπειες της απώλειας για τη ΝΔ του Δήμου της Αθήνας. Την ώρα που το άρθρο αυτό έπρεπε να πάει στο τυπογραφείο, δεν είχε κριθεί η έκβαση της αναμέτρησης για τον Δήμο της Θεσσαλονίκης, ούτε είχε οριστικοποιηθεί αν η ΝΔ θα έπαιρνε 4 ή 5 από τις 13 περιφέρειες. Σίγουρα π.χ. το 8-5 στις περιφέρειες είναι καλύτερο από το θεωρητικό 13-0 των περσινών βουλευτικών εκλογών, αλλά προφανώς δεν συνιστά ανατροπή του συσχετισμού δυνάμεων.

Αν μάλιστα συνυπολογιστεί η πολύ δυσκολότερη του αναμενόμενου νίκη του Π. Ψωμιάδη στην περιφέρεια της Κ. Μακεδονίας, η ήττα της ΝΔ στην Πελοπόννησο, η μάχη μέχρις εσχάτων Γκιουλέκα - Μπουτάρη, η αισθητή συρρίκνωση της υπεροχής της ΝΔ σε σχέση με τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου κ.λπ., τότε οδηγούμαστε σε ένα πολύ σημαντικό συμπέρασμα: μόλις η ΝΔ βρέθηκε σε απευθείας αντιπαράθεση με το ΠΑΣΟΚ, μόνοι τους οι δυο τους, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν άντεξε, ηττήθηκε σχεδόν παντού. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία γιατί σημαίνει ότι στη συνείδηση των ψηφοφόρων η ΝΔ δεν θεωρείται έτοιμη και ικανή να διεκδικήσει την επάνοδό της στην εξουσία.

Κατ’ ουσίαν, δηλαδή, χθες αναιρέθηκε σε ικανό βαθμό το ψυχολογικό πλεονέκτημα που είχε κερδίσει την περασμένη Κυριακή η ΝΔ με τη συρρίκνωση σε μόλις δύο μονάδες της υστέρησής της από το ΠΑΣΟΚ, το οποίο έπεφτε ραγδαία, ενώ η ΝΔ υποχωρούσε ελαφρά και ουσιαστικά έμενε στάσιμη. Βεβαίως η ΝΔ έχασε με αξιοπρεπή ποσοστά, απέσπασε τον Δήμο Πειραιά από το ΠΑΣΟΚ, ενώ το κυβερνών κόμμα έχασε και το προπύργιό του, την Πάτρα, από έναν άλλο Γιάννη Δημαρά, ο οποίος σε αντίθεση με τον εν Αττική δικαίωσε τις προσδοκίες που υπήρχαν στο πρόσωπό του. Τα στοιχεία αυτά περιορίζουν την έκταση της ήττας της ΝΔ από το ΠΑΣΟΚ, δεν την αναιρούν όμως.

Το ποσοστό της αποχής στην Αθήνα, στον Πειραιά, στα μεγάλα αστικά κέντρα υπερέβη κάθε προηγούμενο. Πέραν της αυτοτελούς σημασίας της,μια σοβαρή πτυχή του φαινομένου της αποχής σε αυτόν τον γύρο είναι ότι αποκάλυψε την παντελή αδυναμία τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της ΝΔ να βρουν πολιτικούς συμμάχους. Να βρουν δηλαδή ψηφοφόρους που δεν τους είχαν ψηφίσει στον πρώτο γύρο και οι οποίοι να προσέλθουν στον δεύτερο γύρο για να ψηφίσουν το έναν ή τον άλλο υποψήφιο. Η αποξένωση σε τέτοια έκταση των υποψηφίων των δύο κομμάτων εξουσίας ξεπέρασε όντως κάθε εκτίμηση. Οταν π.χ. στην Αθήνα προσέρχεται να ψηφίσει για δήμαρχο μόλις ένας στους τρεις ψηφοφόρους και σχεδόν τοένα τρίτο από αυτούς ψηφίζει άκυρο ή λευκό, με αποτέλεσμα μόλις το... 25% (!) των ψηφοφόρων να εκφέρει γνώμη αν θέλει για δήμαρχο τον Γ. Καμίνη ή τον Ν. Κακλαμάνη, το γεγονός είναι σίγουρα αξιοπρόσεκτο.

Φυσικά, από αύριο όλοι θα ξέρουμε ότι δήμαρχος Αθηναίων είναι ο Γ. Καμίνης και ουδείς θα συζητά ή θα σκέπτεται ότι εξελέγη με το 13% των ψήφων, ούτε αυτό θα έχει κάποια επίπτωση στην πολιτική που θα ακολουθήσει.

Κυβέρνηση

Πιο εύκολα τώρα τα σκληρά μέτρα

Διευκολύνουν την κυβέρνηση Παπανδρέου τα αποτελέσματα του δεύτερου γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών στην εφαρμογή μιας ακόμη σκληρότερης αντιλαϊκής πολιτικής λιτότητας, με τη λήψη σκληρότερων μέτρων κατ’ εντολήν της τρόικας, αλλά και πέρα από τις απαιτήσεις της ΕΕ και του ΔΝΤ. Οι κυβερνήσεις δεν φοβούνται τις λαϊκές αντιδράσεις παρά μόνο στον βαθμό που αυτές συμπυκνώνονται πολιτικά στην υποστήριξη κάποιου κόμματος που μπορεί να πάρει την εξουσία. Δικαίως από τη σκοπιά του ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι έχει πλέον στη διάθεσή του μια ολόκληρη τριετία για να ολοκληρώσει το πρόγραμμα του μνημονίου, από τη στιγμή που οι εκλογές κατέδειξαν τη ΝΔ ως ανίκανη να διεκδικήσει τώρα την εξουσία.

www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826&subid=2&pubid=41710983

Δεύτερος γύρος σε «πράσινο» φόντο

Tου Σταυρου Λυγερου

Ο α΄ γύρος ανέδειξε το ΠΑΣΟΚ πρώτο κόμμα, αλλά με οριακή πλειοψηφία και με το πανελλαδικό ποσοστό του να έχει υποστεί καθίζηση. Το αποτέλεσμα ήταν η Ρηγίλλης να παρασυρθεί στην πολιτική αμετροέπεια της «ολικής επαναφοράς». Στην πραγματικότητα, η επαναφορά ήταν μερική. Η Ν.Δ. απέχει από το να θεωρείται αξιόπιστος διεκδικητής της εξουσίας. Οι «αμαρτίες» της κυβέρνησης Καραμανλή είναι πολύ μεγάλες και ακόμα πολύ νωπές για να επισκιασθούν από τις μετέπειτα «αμαρτίες» της κυβέρνησης Παπανδρέου.

Είναι προφανές ότι η πλειονότητα των πολιτών θεωρεί ότι αυτήν τη στιγμή δεν υφίσταται αξιόπιστη εναλλακτική λύση στο πρόβλημα της διακυβέρνησης. Γι’ αυτό και η ρητορική εναντίον του Μνημονίου είχε νόημα ως πολιτική τακτική μόνο στον α΄ γύρο, όταν οι πολίτες είχαν τη διάθεση να διοχετεύσουν στις κάλπες τη διάχυτη και έντονη δυσαρέσκειά τους. Το μήνυμα αυτό δόθηκε την προπερασμένη Κυριακή και ερμηνεύθηκε, όπως ερμηνεύθηκε. Στον β΄ γύρο, ήταν αναπόφευκτο να επικρατήσουν τα αυτοδιοικητικά κριτήρια, αλλά και οι τοπικές αντιθέσεις και σκοπιμότητες. Σε αντίθεση με την Ιπποκράτους, η Ρηγίλλης δεν το αντιλήφθηκε. Συνέχισε στην ίδια γραμμή, ενώ η αντιμνημονιακή δυναμική είχε εκτονωθεί σε ό,τι αφορά αυτές τις εκλογές. Οπως φάνηκε και στους τέσσερις μεγάλους δήμους, κυριάρχησαν αφενός η τάση ανατροπής των τοπικών «καθεστώτων» κι αφετέρου η τάση προτίμησης μη κομματικών προσωπικοτήτων.

Το ΠΑΣΟΚ αναδείχθηκε αναμφισβήτητος νικητής του β΄ γύρου και για άλλους λόγους. Το «πράσινο» δίκτυο στην Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι ισχυρότερο και αποτελεσματικότερο από το αντίστοιχο «γαλάζιο». Επίσης, ορισμένοι «γαλάζιοι» υποψήφιοι, όπως π.χ. ο Βασίλης Κικίλιας, αποδείχθηκαν ακατάλληλοι. Τέλος, θα ήταν παράλειψη να μην επισημανθεί η εκλογική επίπτωση που είχε το γεγονός ότι ο πανελλαδικός μηχανισμός της οικογένειας Μητσοτάκη στράφηκε κατά κανόνα εναντίον των υποψηφίων της Ν.Δ. Σε ορισμένες περιπτώσεις αμφίρροπων αναμετρήσεων, ο παράγοντας αυτός ενδεχομένως να έπαιξε αποφασιστικό ρόλο.

Μπορεί τον Σεπτέμβριο στην Ιπποκράτους να προεξοφλούσαν μεγαλύτερη συγκομιδή, αλλά, έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, το 8-5 αποτελεί νίκη. Νίκη, την οποία έκανε λαμπρότερη η άλωση των «γαλάζιων» κάστρων της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης από τους Γιώργο Καμίνη και Γιάννη Μπουτάρη. Το κλίμα που διαμόρφωσαν οι κάλπες του β΄ γύρου αναμφίβολα δίνει έναν αέρα στην κυβέρνηση Παπανδρέου, αλλά τίποτα περισσότερο. Η πολιτική δυναμική θα επικαθορισθεί με σχεδόν άμεσο τρόπο από τις εξελίξεις στο μέτωπο της οικονομίας, οι οποίες αναμένονται δραματικές.

Εάν αυτό συνδυαστεί με την πρωτοφανή αποχή, το τοπίο φαντάζει σκοτεινό. Η αποχή είναι σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα της εκτεταμένης και οξύτατης κρίσης πολιτικής αντιπροσώπευσης. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι οι δεσμοί της κοινωνίας με το πολιτικό σύστημα χαλαρώνουν επικίνδυνα, γεγονός που καθιστά πιθανότερη την κοινωνική ανάφλεξη. Είναι τα αδιέξοδα και ίσως αυτό το φάντασμα, που υποχρέωσαν τον πρωθυπουργό να προαναγγείλει πολιτικό άνοιγμα προς τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_16/11/2010_422546

Το τελικό ταμείο έσβησε τα μηνύματα του α' γύρου

Του ΤΑΚΗ ΚΑΦΕΤΖΗ

Τελικώς, το «ταμείο» μπορεί να γίνεται και στον δεύτερο γύρο

Δηλαδή, το βράδυ του πρώτου γύρου οι πολιτικές ηγεσίες κατασκευάζουν «μηνύματα», κάθε μία ανάλογα με τον βαθμό χρήσης και κατάχρησης των εκλογικών αριθμών, κάθε μία ανάλογα με την ευαισθησία που μπορεί να διαθέτει απέναντι στην εντροπική της συνήθεια, την εγγενή τάση της να απαλλάσσεται από το φορτίο κρίσης που σωρεύει ως εξουσία και να βλέπει τα εκλογικά νούμερα ως καρυδότσουφλο επαναφοράς στις ισορροπίες της. Ομως, το βράδυ του δεύτερου γύρου μπορεί να λειτουργήσει και ως επιστροφή των ηγεσιών στη ρουτίνα της κρίσης και της αβεβαιότητάς τους.

Γιατί το ταμείο δεν είναι ταμείο σουπερμάρκετ καθημερινά ισοσκελισμένο. Είναι ταμείο πολιτικό, όπου δεν μπορεί όλοι να έχουν κερδίσει, ή όλοι να έχουν χάσει, δεν μπορεί να είναι ταμείο μηδενικού αθροίσματος.

Το βράδυ του πρώτου γύρου, π.χ., ο κ. Σαμαράς μίλησε με πολλή δύναμη για «ολική επαναφορά» της Ν.Δ., δηλαδή κάτι σαν παραμονή εφόδου της στα χειμερινά ανάκτορα της εξουσίας, κάτι σαν «πάλι με χρόνια και καιρούς, πάλι δικιά μας θα 'ναι». Και το βράδυ του δεύτερου γύρου ψέλλισε «βγαίνουμε ενισχυμένοι, ανανεωμένοι, πήραμε το μήνυμα». Ποιο (δεύτερο) μήνυμα; Λες και τα μηνύματα μπορεί να επαναλαμβάνονται επ' άπειρον, χωρίς αντίκρισμα.
Το βράδυ του πρώτου γύρου, ο κ. Παπανδρέου εμφανίστηκε σαν ηγέτης, ο οποίος περίμενε τα χειρότερα και, επειδή αυτά προφανώς δεν αποτυπώθηκαν στην κάλπη, ήταν χαρούμενος και έκανε μια δήλωση σαν ένας πρωθυπουργός, που μόλις αναλάμβανε την εξουσία. Στο μήνυμά του τη δεύτερη Κυριακή ήταν πιο σίγουρος ότι μπορεί «να σηκώσει τα μανίκια για πολλή δουλειά που δεν έγινε δεκαετίες».

Το βράδυ του πρώτου γύρου η κ. Παπαρήγα, φροντίζοντας να μην εκπέμψει θριαμβολογική αλαζονεία, έκανε λόγο για τους «νέους αγώνες», στους οποίους, όπως πάντα, θα είναι εγγύηση το κόμμα της. Το βράδυ του δεύτερου γύρου μίλησε με κάποια έκκεντρη αμηχανία, μ' έναν λόγο όπου η απορία ήταν ανάμικτη με δυσαρέσκεια για το εκλογικό αποτέλεσμα.

Ο κατάλογος είναι μακρύς, με δηλώσεις «η μπάλα στην κερκίδα» του κ. Τσίπρα, του κ. Καρατζαφέρη, τις μη δηλώσεις του κ. Μητρόπουλου (ποιος τις περίμενε, εξάλλου...), την εκκωφαντική απουσία τού κ. Αλαβάνου, Στο τέλος του απογεύματος της δεύτερης Κυριακής, νομίζω πως όλα αυτά τα «μηνύματα» του πρώτου γύρου είχαν σβηστεί. Γιατί;
Πρώτα απ' όλα γιατί η αποχή στην κάλπη των 11 από τις 13 Περιφέρειες έφτασε σε πρωτόφαντα μεγέθη (53%). Αν κανείς αφαιρέσει όσους ψήφισαν στην Κρήτη και το Νότιο Αιγαίο την πρώτη Κυριακή (περίπου 550.000) όταν κρίθηκε και η εκλογή, απομένει ένα σώμα κοντά στο 1,25 εκατομμύριο ψηφοφόρων που γύρισαν την πλάτη τους στην κάλπη της δεύτερης Κυριακής, συναντώντας το ήδη διογκωμένο μερίδιο αποχής του εκλογικού σώματος την πρώτη Κυριακή. Κι αυτό από μόνο του διαλύει, ή έστω υπονομεύει στο μέλλον, τις βάσεις μαζικής νομιμοποίησης του κείμενου πολιτικού συστήματος. Τουλάχιστον τους τρόπους, τις διαδικασίες και τις θεματικές που αυτό το σύστημα μπορούσε να αναπαράγει πολλές δεκαετίες τώρα.

Αυτή η τάση κοινωνικής εκκένωσης του πολιτικού συστήματος, όμως, συσχετίζεται με μία δεύτερη, και ίσως κρισιμότερη, τάση. Που έχει ονοματεπώνυμα. Ποικιλώνυμα και ενίοτε ετερόκλιτα. Που αναιρεί παλιές διαιρετικές τομές, εγκαινιάζοντας νέες, σε άλλους τόπους. Στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη (έστω και με περιορισμένη νομιμοποίηση, βλ. αποχή), ο Γιώργος Καμίνης και ο Γιάννης Μπουτάρης, με διαφορετικό τρόπο ο καθένας, σημαίνουν ίσως την πρώτη ανάσα έπειτα από 35 χρόνια ατελεύτητης, άνυδρης και σκουριασμένης μεταπολίτευσης. Με άλλον τρόπο, αυτό σηματοδοτεί ο Δημαράς στην Πάτρα, ο Φίλιος στα Ιωάννινα, ο Σκοτινιώτης στον Βόλο, ο Ιωακειμίδης στη Νίκαια. Και για κάποιους ήταν ενδεχομένως ζήτημα αισθητικής και λογικής αξιοπρέπειας να μην εκλεγεί ο κ. Κικίλιας στην Περιφέρεια Αττικής (ο γράφων έχει πλήρη συναίσθηση των γραφομένων του).

Το ζήτημα δεν είναι αν ο κ. Παπανδρέου «πήρε ανάσα». Οπως το ζήτημα δεν είναι το ηχηρό χαστούκι του κ. Σαμαρά στο κάστρο της Πελοποννήσου από έναν άνθρωπο-υβρίδιο της πολιτικής, ή η αποτυχία του να φέρει 6 Περιφέρειες στην (μεθερμηνευόμενη) «καζέρνα» του, ή ο ιδρώτας του κ. Ψωμιάδη με το 52%.

Το ζήτημα είναι ποιος κάνει στο τέλος τον λογαριασμό. Εχω την εντύπωση -τη χλιαρή, έστω, εντύπωση- ότι, για πρώτη φορά μετά τη μεταπολίτευση, τον λογαριασμό τον έκαναν άνθρωποι που δεν είχαν λογιστή στο ταμείο. Ο ένας μιλάει χρόνια τώρα με ένα διαμαντάκι στον λοβό του δεξιού του αυτιού, κι ο άλλος έχει μια σεπτή αδυναμία όταν απευθύνεται στον δημόσιο χώρο, γιατί τον έχει υπηρετήσει χωρίς να το δείξει.

Αυτοί κάνουν τον λογαριασμό τη δεύτερη Κυριακή. Και τον κάνουν, εννοείται, χωρίς υποθήκες. Κι αν σε κάποιους το αποτέλεσμα, έφερε πίκρα. Είναι απλό, πολύ απλό, ότι πρέπει να αλλάξουν πορεία... Αρκεί να το αποφασίσουν. Δεν είναι και τόσο δύσκολο...

http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=224209

Η ιστορία και η ευτυχία

  ΔΗΜΟΣ ΜΟΥΤΣΗΣ
              Η νταλίκα

Εξηγήσεις Πάγκαλου, Παμπούκη για τους λογαριασμούς των τηλεφώνων

Απαντήσεις και... εξηγήσεις όσον αφορά δημοσίευμα του «Ελεύθερου Τύπου» που τους φέρει να έχουν υψηλότατους τηλεφωνικούς λογαριασμούς σε σταθερά και κινητά -τους οποίους βέβαια δεν πληρώνουν από την τσέπη τους αλλά από τον κρατικό κορβανά- έδωσαν, χτες, τόσο ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Θεόδωρος Πάγκαλος όσο και ο υπουργός Επικρατείας Χάρης Παμπούκης.

«...Η σχετική προσπάθεια να αποδειχθεί ότι γίνεται σπατάλη είναι καθαρά συκοφαντική...» επισημαίνει, μεταξύ άλλων, σε ανακοίνωσή του ο κ. Πάγκαλος.

Αναφέρει ότι τα στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν (2.530 ευρώ μηνιαίως) δεν αφορούν έναν αριθμό κινητού, αλλά το σύνολο των συνδέσεων της κινητής τηλεφωνίας που εξυπηρετούν τις ανάγκες ολόκληρου του πολιτικού του γραφείου.

Σημειώνει ότι κακώς δεν προσδιορίστηκε αυτό στο σχετικό έγγραφο που αναρτήθηκε στο Διαδίκτυο και προσθέτει ότι στην πραγματικότητα το ποσόν που προκύπτει ως μέσος όρος κόστους ανά γραμμή είναι 79 ευρώ (μαζί με τον ΦΠΑ και τα τέλη κινητής τηλεφωνίας). Ποσόν που, όπως λέει, χαρακτηρίζεται ως απολύτως λογικό και πολύ μικρότερο από την κατανάλωση πολλών ιδιωτών.

Διευκρινίζει ότι το ποσόν των 1.402 ευρώ για πληρωμή σταθερής τηλεφωνίας εμφανίζεται στις σχετικές αναρτήσεις στον ιστότοπο «ΔΙΑΥΓΕΙΑ» ως ένας ενιαίος λογαριασμός για περίοδο χρήσης ενός μηνός εξαιτίας τεχνικών λόγων που δεν αφορούν την αντιπροεδρία της κυβέρνησης. Στην πραγματικότητα, αναφέρει, πρόκειται για 32 τηλεφωνικές γραμμές και 2 γραμμές σύνδεσης με το Διαδίκτυο και η περίοδος χρήσης αφορά σχεδόν ένα χρόνο.

Ανάλογες εξηγήσεις δίνει και ο κ. Παμπούκης. Το ποσόν των 2.690 ευρώ, σημειώνει, αφορά το σύνολο των συνδέσεων της κινητής τηλεφωνίας που εξυπηρετούν τις ανάγκες ολόκληρου του Πολιτικού Γραφείου του υπουργού Επικρατείας και περιλαμβάνονται σε αυτό συνδέσεις φωνής, δεδομένων και υπηρεσίες Ιντερνετ.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=12/11/2010&id=222883

Καταθέσεις ενός οικονομικού εκτελεστή !!!

Τίποτα δεν είναι τσάμπα κι όλα προγραμματισμένα 

Κ. Μπετινάκης

«Προκειμένου να κατανοήσουμε καλύτερα την οικονομική και κοινωνική συγκυρία του 1909, πρέπει να γυρίσουμε δεκαέξι χρόνια πίσω, στην περίοδο που άρχισε το 1893, με την περίφημη φράση του Χαρίλαου Τρικούπη «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν!». Η πτώχευση οφειλόταν κυρίως στη σοβαρή επιδείνωση των όρων με τους οποίους δανείζονταν οι ασθενέστερες οικονομικά χώρες στις διεθνείς αγορές, λόγω της αιφνίδιας πτώχευσης της Αργεντινής (κρίση Brings). Οφειλόταν επίσης στα υπέρογκα δάνεια που είχε συνάψει η Ελλάδα, κυρίως για πολεμικές προετοιμασίες, ενόψει εξελίξεων στο Ανατολικό ζήτημα»….

[Από το «Οικονομικό και κοινωνικό πλαίσιο του κινήματος στο Γουδί» του Αλέξη Φραγκιάδη] Εκεί λοιπόν, που μας παραμυθιάζουν ότι το «φοβερό πρωθυπουργικό δίλημμα» έπιασε -αφού δεν νίκησε ο Δημαράς- οι παπαγάλοι από τα Μαζικά Μέσα Αποβλάκωσης, κάποιοι άλλοι, ψάχνοντας στο διαδίκτυο βρίσκουν …σημεία και τέρατα:

JOHN PERKINS CONFESSIONS

OF AN ECONOMIC HITMAN

«Η ελληνική οικονομία δεν πρόκειται να σωθεί, αλλά έντεχνα θα χρεωθεί ακόμη περισσότερο μέχρις ότου οι πόροι της χώρας να περάσουν σε χέρια συγκεκριμένων εταιρειών. Αυτό θα γίνεται μέχρις ότου οι πολίτες καταλάβουν πως τους επιβάλουν μία σύγχρονη δουλεία και ξεσηκωθούν...» Τάδε έφη ο John Perkins, πρώην στέλεχος της CIA, οικονομικός εκτελεστής και συγγραφέας του βιβλίου: «Καταθέσεις ενός οικονομικού εκτελεστή».

 Η αποστολή του ήταν να σχεδιάζει κυβερνητικά συμβόλαια, που θα φαίνονταν ιδανικά, αλλά ο πραγματικός στόχος θα ήταν να «υποδουλώσει» μια χώρα σε χρέος και να την κρατήσει υποδουλωμένη για πάντα.

Επειδή, ως γνωστόν, όποιος χρωστάει, μόνο «ΝΑΙ», μπορεί να λέει σ αυτόν που του έχει δανείσει χρήματα. Αποκαλύπτονται έτσι τα πραγματικά σχέδια του απεσταλμένου ΓΑΠ του μικρού και οι πολυδιαφημισμένες «επενδύσεις», όχι μόνο του ίδιου, αλλά και των προηγούμενων.

Απομαγνητοφωνήσαμε από το U-tube:

John Perkins: « Ο πιο κοινός τρόπος να δράσουμε, είναι να εντοπίσουμε μία χώρα που διαθέτει πόρους, όπως πετρέλαιο και μετά θα κανονίσουμε ένα τεράστιο δάνειο για τη χώρα αυτή, από την παγκόσμια τράπεζα ή έναν από τους αδερφούς οργανισμούς (ΔΝΤ). Αλλά τα χρήματα ποτέ δεν πάνε στην πραγματικότητα στη χώρα αυτή . Πηγαίνουν σε μεγάλες εταιρείες για να χτίσουν έργα υποδομής σ αυτήν τη χώρα. Εγκαταστάσεις παραγωγής ενέργειας, βιομηχανικά πάρκα, λιμάνια.

Πραγματικό κέρδος έχουν οι λίγοι και πλούσιοι. Και φυσικά οι εταιρείες μας.

Στην πραγματικότητα δεν βοηθούν την πλειοψηφία των ανθρώπων. Εντούτοις, αυτοί οι άνθρωποι σε όλη τη χώρα υπομένουν και κρατάνε το τεράστιο χρέος.

Το χρέος είναι τόσο μεγάλο που είναι αδύνατο να εξοφληθεί. Και αυτό είναι μέρος του σχεδίου. Δεν μπορούν να το ξεπληρώσουν. Και εμείς οι οικονομικοί εκτελεστές πάμε πίσω και τους λέμε: Μας οφείλετε πολλά λεφτά και δεν μπορείτε να πληρώσετε το χρέος σας. Οπότε, πουλήστε το πετρέλαιό σας πολύ φθηνά στις δικές μας εταιρείες. Επιτρέψτε μας να χτίσουμε στρατιωτική βάση στη χώρα σας ή στείλτε στρατεύματα για να υποστηρίξουν τα δικά μας. Όπως στο Ιράκ, ή ψηφίστε υπέρ μας στη σύνοδο των Ηνωμένων Εθνών ή ιδιωτικοποιήστε την εταιρεία ύδρευσης και ηλεκτρισμού και πουλήστε σε δικές μας εταιρείες.

Είναι τυπικός ο τρόπος που λειτουργεί το ΔΝΤ και η παγκόσμια Τράπεζα. Χρεώνουν μία χώρα και το χρέος είναι τόσο μεγάλο που δεν μπορούν να το αποπληρώσουν. Και μετά προσφέρονται να αναχρηματοδοτήσουν αυτό το χρέος και να πληρωθούν με περισσότερο τόκο. Και εσύ απαιτείς αυτό το αντάλλαγμα που αποκαλείς «εξάρτηση» ή «καλή διακυβέρνηση», το οποίο βασικά σημαίνει ότι πρέπει να ξεπουλήσουν τους πόρους τους, συμπεριλαμβάνοντας πολλές από τις κοινωνικές υπηρεσίες, τις εταιρείες κοινής ωφέλειας, τα εκπαιδευτικά συστήματα μερικές φορές τα ποινικά τους συστήματα, τα ασφαλιστικά τους συστήματα σε ξένες εταιρείες».

«Τίποτα δεν είναι τσάμπα» σ αυτή τη ζωή και μάλιστα όταν έχεις να κάνεις με δοσατζήδες και τοκογλύφους. Η μείωση μισθών και η ελαχιστοποίηση των υπαλλήλων των Δημόσιων φορέων, είναι μια «εύλογη» εξέλιξη, όταν θα έρθουν οι αμερικανικές και ευρωπαϊκές εταιρείες να αγοράσουν τους καταχρεωμένους οργανισμούς.

Το κόστος όλων αυτών των κινήσεων: Απολύσεων, αποζημιώσεων, ανεργίας, υποτίμηση της ζωής και της δράσης μας, διάχυση φόβου σε έναν ολόκληρο λαό, θα το επωμιστούμε εμείς τώρα, για να...«απολαύσουν» τα δεδομένα που τώρα συμφωνούν στις διαπραγματεύσεις για την ενεργοποίηση του μηχανισμού διάσωσης των πιστωτών μας, οι «μεγάλοι».

Διότι, ας μην γελιόμαστε, ο μηχανισμός δεν σώζει την ελληνική οικονομία. Κατοχυρώνει του πιστωτές μας, στο ότι θα πάρουν και μάλιστα έγκαιρα τα χρήματά τους.

Η ελληνική οικονομία θα παραμείνει έρμαιο των διαθέσεων αυτών που μας δανείζουν… ούτε που μπορούμε να υπολογίσουμε πόσα χρόνια.

Οι αριθμοί δεν βγαίνουν. Όσα χρειαζόμαστε ετησίως, για αποπληρώσουμε τους τόκους και τα δάνειά μας, αλλά και για επιβιώσουμε, δεν φτάνουν. Η συνέχιση του δανεισμού, είναι αυτονόητη…

http://www.youtube.com/watch?v=yqZoCQ6R8eg&feature=player_embedded

------------------------------

Προτροπή στυξ: Για το λόγο αυτό, πηγαίνοντας στις κάλπες την Κυριακή, πάρτε το αίμα σας πίσω –έστω στον δεύτερο γύρο- και ψηφίστε ΜΟΝΟΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ υποψήφιους. (Όσους δεν έφαγε η μανία του κομματισμού).

---------------------------------------

(*) Ο Αλέξης Φραγκιάδης είναι οικονομικός ιστορικός, όπως αναφέρει η υποσημείωση του άρθρου του, που δημοσιεύτηκε στο βιβλιαράκι που μοίραζε ΤΟ ΒΗΜΑ της Κυριακής 7/11/2010

http://www.styx.gr/

Λένε ότι δεν θα πάρουν νέα μέτρα - ουδείς το πιστεύει.

Το γνωρίζουν ότι ουδείς τους πιστεύει κι όμως το λένε.

Και κατάπτωση, και απελπισία.

..........................................

Αφήνουν να γίνει ο δεύτερος γύρος των εκλογών για να εξαγγείλουν τις νέες τους πολιτικές αμέσως μετά.

Αφόρητα φθηνό κόλπο.

Ολοι το ξέρουμε! Κι αυτοί το ξέρουν ότι το ξέρουμε. Κι όμως, επιμένουν! το κάνουν. Απελπισία. Δική τους.

Που γίνεται δική μας.

..........................................

Εκαναν τη γελοιωδέστατη γκάφα να στείλουν περαιώσεις εν μέσω εκλογών και τώρα περιμένουν κρυπτόμενοι πίσω απ' το δάκτυλό τους να τελειώσει κι ο β' γύρος για να εξαγγείλουν τα νέα μέτρα. Καραγκιοζιλίκια!

Που όμως μόνον σε αυτά ελπίζουν -τα καραγκιοζιλίκια- και χωρίς αυτά -τα καραγκιοζιλίκια- δεν μπορούν να κυβερνήσουν - φοβούνται.

..........................................

Φοβούνται τόσον που, εκτός απ' τους εκβιασμούς προς τους πολίτες για να τον ψηφίσουν ο Παπανδρέου, εκβιάζει τώρα με μίνι ανασχηματισμό τους ίδιους του τους Υπουργούς για να τον στηρίξουν.

..........................................
                                        Κατάπτωση, απελπισία, φόβος...

Μέσα στην αγωνία της η κυβέρνηση (και το όλον ΠΑΣΟΚ) εν όψει των αποτελεσμάτων στον β' γύρο των εκλογών, δεν διστάζει να νεκραναστήσει το «βρώμικο '89»!

Μάλιστα τα «ΝΕΑ» σε μια έξαρση συμπαθητικής με την κυβέρνηση δημοσιογραφίας κυκλοφόρησαν χθες με τίτλο:
«Νέο "βρώμικο '89" βλέπει το ΠΑΣΟΚ» -ίσως επειδή η «Εξόρμηση» δεν εκδίδεται πλέον και κάποιος θα έπρεπε να πει τη (μαύρη) αλήθεια.
Ποια (μαύρη) αλήθεια;
Οτι αν οι υποψήφιοι του ΠΑΣΟΚ έρθουν δεύτεροι την άλλη Κυριακή, θα φταίνε -όπως πάντα- οι αριστεροί, οι οποίοι έχοντας κάνει -όπως πάντα- μια «ανίερη συμμαχία» με τη Δεξιά, θα έχουν ρίξει την ψήφο τους εναντίον του ιερού (με ολίγον από Καρατζαφέρη) Μνημονιακού Μετώπου.
Δηλαδή πάλι τα ίδια!

Χωρίς κανέναν σεβασμό προς τους ψηφοφόρους το ΠΑΣΟΚ τούς κάνει δίκη προθέσεων και τους ενοχοποιεί εκ των προτέρων για το ενδεχόμενο ενός αποτελέσματος που δεν θα του αρέσει.

Εκτός από ανήθικο (μάλιστα καθ' έξιν, διότι το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να εκβιάζει έτσι τους αριστερούς 30 χρόνια τώρα) είναι και χαζό. Διότι υπάρχει ο κίνδυνος ο εκ νέου εκβιασμός να εκνευρίσει τους αριστερούς και πολλοί απ' αυτούς εκτός απ' τον κ. Τατούλη να μαυρίσουν και τον κ. Καμίνη.

Επίσης για πολλούς απ' τους αριστερούς το δίλημμα ΠΑΣΟΚ ή Δεξιά ουδέποτε είχε σημασία, ουδέποτε διάλεξαν ποιος βλάπτει τη Συρία περισσότερο ή λιγότερο, ενώ για τους υπόλοιπους το δίλημμα αυτό έχει χλωμιάσει πολύ, όταν

οι πολιτικές του ΠΑΣΟΚ είναι συχνά πιο δεξιές από της Δεξιάς, νεοφιλελεύθερες και υποτελείς.

* * *

Από την άλλη είναι γκροτέσκ, έαν κόμμα αδίστακτο στις δικές του συμμαχίες, είτε με την ακροδεξιά του κ. Καρατζαφέρη, είτε με τους νεοφιλελεύθερους του κ. Μάνου και του κ. Ανδριανόπουλου, να κατηγορεί τους αριστερούς για «ανίερες» συμμαχίες που άλλωστε δεν κάνουν. (Ισως η μόνη ανίερη συμμαχία τους να 'ναι, όταν συμμαχούν με το ΠΑΣΟΚ).

..............................................

Ομως χρειάζεται σε μια δημοκρατία θράσος για να κατηγορηθεί ένας πολίτης για τις επιλογές και την ψήφο του. Κι αυτό το θράσος πολλοί στο ΠΑΣΟΚ το έχουν.

 Μαζί με την αναισχυντία ενός στρεψία, διότι κατηγορούν με τη στρεβλή λογική του όσους δεν θα ψηφίσουν φέρ' ειπείν Καμίνη, ότι θα έχουν ψηφίσει Κακλαμάνη.

Πρόκειται για το τελευταίο σκαλί της πολιτικής ηθικής.

Ομως σε αυτό το σκαλί κατεβαίνει συχνά το κυβερνητικό κόμμα. Δεν μπορεί, ως φαίνεται, να πολιτεύεται χωρίς να θέτει διλήμματα και εκβιασμούς.

Δεν μπορεί επίσης να πολιτεύεται χωρίς να ψεύδεται (είτε λέγοντας ότι «υπάρχουν τα λεφτά», είτε λέγοντας ότι «δεν θα πάρει νέα μέτρα»).

Οχι, παρ' ότι υπάρχει το κακό προηγούμενο πρασίνων τε και γαλάζιων κυβερνήσεων, η κυβέρνηση Παπανδρέου το 'χει παρακάνει. Κυβερνά

εξαπατώντας διαρκώς τον λαό ότι δεν θα τον ληστέψει αύριο (και τον ληστεύει μεθαύριο), επιβραβεύει τους αληταράδες με την περαίωση, δημαγωγεί ασύστολα με αερολογίες για πράσινη ανάπτυξη, ξεπουλάει ό,τι μπορεί φαστ τρακ κι απάνω τούρλα, ανταγωνίζεται σε κυνισμό τον ίδιο της τον Πάγκαλο, κλέβει εκκλησίες (τους συνταξιούχους) και μας την πέφτει κι από πάνω τι, ποιον και γιατί θα ψηφίσουμε!

!!!

Μιλάει το ΠΑΣΟΚ για «βρώμικο 89»! Τι εννοεί;

 Την επιστολή που έστειλε ο Γιωργάκης στον πατέρα του να παραιτηθεί;

 Να εγκαταλείψει τη χώρα πριν τον «πάρουν με τις πέτρες» - όπως φοβάται για τον εαυτόν του τώρα;

Τι εννοεί το ΠΑΣΟΚ όταν μιλάει για «βρώμικο» 1989;

Μήπως την επιστολή της Αρχηγομήτορος προς τον πατέρα Αφέντη να βολέψει το παιδί σε κάποια ΔΕΚΟ;

Τι νομίζουν ότι είμαστε οι αριστεροί, αυτοί που προσπαθούν να μας υπαγορεύσουν (facio) τι θα ψηφίσουμε; για ραγιάδες ή για παπαγαλάκια μάς έχουν;

Φαίνεται ότι το ΠΑΣΟΚ δεν έλαβε το μήνυμα την προηγούμενη Κυριακή, θα το λάβει την επόμενη.

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 11.ΧΙ.2010 stathis@enet.gr

Στο νοσοκομείο για τροφή και στέγη

Της ΝΤΑΝΙ ΒΕΡΓΟΥ
«Με την απελπισία τους, το αδιέξοδό τους, την αγωνία τους για το τι μέλλει γενέσθαι καταφεύγουν στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής στο Δαφνί κάθε μέρα συνάνθρωποί μας. Επικαλούνται όλα αυτά που νιώθουν, αφού δεν μπορούν απλά να ζητήσουν τροφή και στέγη. «Πού να βρώ τώρα δουλειά; Μου έκαναν έξωση. Δεν ξέρω τι να κάνω», λένε».
«Ανθρωποι καταβεβλημένοι, καταπονημένοι και οργανικά διαλυμένοι που δεν έχουν φάει μέρες, ταλαιπωρούνται στα παγκάκια, περιμένουν στην εφημερία του νοσοκομείου. Δεν είναι ψυχασθενείς. Είναι "παράπλευρη απώλεια" της οικονομικής κρίσης». Η αποκάλυψη της Ε. Σιούτη, ψυχιάτρου στο ΨΝΑ στο Δαφνί, σκληρή για μια πολιτεία που αυτοδιαφημίζεται για την κοινωνική πολιτική της!

«Ο πολλαπλασιασμός των ανθρώπων, οι οποίοι παρουσιάζονται στα εξωτερικά ιατρεία των μεγάλων ψυχιατρικών κλινικών, είναι μια διάσταση της οικονομικής κρίσης που πρέπει να μας αφυπνίσει. Ανθρωποι που δεν είναι ψυχασθενείς, αλλά πάσχουν εξαιτίας της φοβερής υλικής ανέχειας, θέλουν να εισαχθούν αν είναι δυνατόν σε μια ψυχιατρική κλινική για να έχουν στέγη και τροφή. Παρατηρούμε μια συμφόρηση στα εξωτερικά ιατρεία των ψυχιατρικών νοσοκομείων» λέει στην «Ε» ο Νίκος Τζαβάρας, ψυχαναλυτής, καθηγητής Ψυχιατρικής, πρόεδρος της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας.

Είναι άτομα 40, 45, 50 - 65 ετών, Ελληνες. Οχι μετανάστες. «Οι μετανάστες μπαίνουν στα ψυχιατρικά ιδρύματα πάντα λόγω σοβαρής ψυχοπαθολογίας. Δεν θα έρθουν με αίτημα στέγη και τροφή, διότι λειτουργούν μεταξύ τους σαν νομάδες -μπορεί να έχει ο ένας σπίτι και να μένουν 20 μαζί του» σημειώνει η Ε. Σιούτη.

Ρυπαροί, αφυδατωμένοι, εξαντλημένοι, περιμένουν κάποιος να τους τραβήξει από το αδιέξοδο. «Δεν αντέχεις να το ζεις αυτό, να το διαχειριστείς ο ίδιος. Λειτουργείς με απόλυτα ανθρώπινα κριτήρια, γιατί με αμιγώς επιστημονικά δεν θα έπρεπε να μπεις στη διαδικασία να κάνεις εισαγωγή.

»Τους εξασφαλίζω περίθαλψη, μα δεν μπορώ νοσηλεία. Τη στιγμή που έχω αναπτυγμένα 10-15 ράντσα δεν μπορώ παρά να τους κρατήσω για δύο, τρεις, πέντε μέρες. Δεν είναι δυνατόν να μείνουν σ' ένα νοσοκομείο φτιαγμένο για να υποδέχεται ψυχωτικούς ασθενείς, που δεν έχουν επαφή με την πραγματικότητα, βαριά καταθλιπτικούς με αυτοκτονικές τάσεις, άτομα με θορυβώδεις ψυχοπαθολογίες. Δεν μπορώ όμως και να τους διώξω.

»Τους κάνουμε γενικές εξετάσεις και από εκεί και πέρα παλεύουμε με την κοινωνική υπηρεσία του νοσοκομείου να τους εξασφαλίσουμε ένα κρεβάτι. Κάνουμε έναν αγώνα για να μπορεί να αποκατασταθεί ο άνθρωπος βγαίνοντας από το "Δαφνί". Αναζητούμε συγγενείς, καλούμε στους ξενώνες αστέγων. Πολλές φορές το πετυχαίνουμε. Ομως χωλαίνουμε ως κράτος στη διασύνδεση των υπηρεσιών κι έτσι μπαίνουμε στη διαδικασία να χρησιμοποιούμε προσωπικές διασυνδέσεις και επαφές για να λύσουμε το πρόβλημα. Δεν υπάρχει επικοινωνία, συνεννόηση, ένας κεντρικός φορέας που να ρυθμίζει τα θέματα. Μπαίνουμε λοιπόν εμείς σε μια διαδικασία που δεν άπτεται της ιατρικής».

«Η οικονομική κρίση μάς πλήττει όλους επιβαρύνοντας σχεδόν όλες τις πτυχές της ζωής μας, υλικές, ψυχικές, ακόμη και οικογενειακές. Σε τέτοιες περιόδους κρίσης μπορεί κανείς να διαπιστώσει και φαινόμενα γενικότερης αποξένωσης ανεξαρτήτως οποιασδήποτε ψυχοπαθολογίας» επισημαίνει ο καθηγητής Νίκος Τζαβάρας.

Τι άλλο διαπιστώνει; «Βλέπουμε να πολλαπλασιάζονται οι καταθλίψεις. Πολλές από αυτές είναι αντιδραστικής φύσης και αφορούν πρόσωπα που έχουν μια χαρακτηρολογική ευπάθεια και κάτω από τέτοιες συνθήκες αντιδρούν ευκολότερα με καταθλιπτικές συνδρομές. Κατάθλιψη σημαίνει ότι αποσύρομαι από τον κόσμο γιατί ο κόσμος δεν ανταποκρίνεται στις δικές μου ανάγκες και επιθυμίες, σημαίνει ότι θλίβομαι από το γεγονός ότι δεν μπορώ να βοηθήσω μέλη της οικογένειάς μου ή τον ίδιο τον εαυτό μου...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=11/11/2010&id=222550

"Οι Έλληνες είναι εργατικά μυρμήγκια" !!!

Τάδε έφη  ο υπουργός Εξωτερικών κ. Δ. Δρούτσας, ο οποίος χαρακτήρισε το αποτέλεσμα των αυτοδιοικητικών εκλογών ως "δήλωση υποστήριξης" των ψηφοφόρων στη γραμμή της κυβέρνησης .

Ο κ.  Δημήτρης Δρούτσας σε εκτενή συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα «Die Welt» (Ντι Βελτ) αντικρούει την «προσβλητική κριτική» που κατά καιρούς ασκείται στην Ελλάδα από ορισμένα γερμανικά ΜΜΕ και υπερασπίζεται τους Έλληνες ως «εργατικά μυρμήγκια», όπως είναι και ο τίτλος της συνέντευξης.

Σύμφωνα με το ΑΠΕ, ο κ. Δρούτσας δηλώνει «ανακουφισμένος για το θετικό αποτέλεσμα» των αυτοδιοικητικών εκλογών.
 Το χαρακτηρίζει «δήλωση υποστήριξης» των ψηφοφόρων στη γραμμή της κυβέρνησης, καθώς διεξήχθησαν μετά από δώδεκα μήνες σκληρών μέτρων που υποχρεώθηκε να πάρει η κυβέρνηση, ενώ «η αντιπολίτευση συμπεριφέρθηκε ιδιαίτερα επιθετικά και λαϊκιστικά», κάτι το οποίο «θα μπορούσε να επιδράσει αρνητικά σε μια τέτοια συγκυρία». Απορρίπτει δε ως «παντελώς λανθασμένη» την κριτική περί «εκβιασμού» εκ μέρους του πρωθυπουργού με το δίλημμα των πρόωρων εκλογών, και μιλά για «πράξη ευθύνης», καθώς «δεν πρόκειται για τη διατήρηση της καρέκλας, αλλά για την ολοκλήρωση των μεταρρυθμίσεων»...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=15459&subid=2&pubid=75481148

«Ερωτας υπό αίρεση και άλλα διηγήματα».

Η κυρία Ελενα Ακρίτα παρουσίασε χθες στη «Μεγάλη Βρετανία» το νέο βιβλίο του κ. Ν. Παπανδρέου με τίτλο «Ερωτας υπό αίρεση και άλλα διηγήματα». Στην αρχή, όταν έγινε λόγος για ηλεκτρονική μορφή του βιβλίου στο Ιnternet, ο συγγραφέας είπε: «Ευτυχώς που δεν είναι εδώ ο Σαχινίδης να μας βάλει ΦΠΑ».

Κατά τα άλλα, η ατμόσφαιρα ήταν οικογενειακή. Στην παρουσίαση παρέστησαν η μητέρα του συγγραφέα κυρία Μαργαρίτα Παπανδρέου, η κυρία Αντα Παπανδρέου, ο κ. Ανδρέας Α. Παπανδρέου, οι κκ. Μ. Καρχιμάκης, Ν. Σηφουνάκης, Σπ. Κουβέλης, Δ. Κουσελάς, Τηλ. Χυτήρης, Ντ. Ρόβλιας, Δ. Κρεμαστινός, Σ. Βαλυράκης (μετά της συζύγου Μίνας Παπαθεοδώρου-Βαλυράκη ) καθώς και οι κυρίες Εύη Χριστοφιλοπούλου , Αννα Νταλάρα και Αθηνά Δρέττα.

BHMATOΔΟΤΗΣ - ΤΟ ΒΗΜΑ

«Πολιτική υπό αίρεση» ή «Ερωτας υπό αίρεση»;

Ο Νίκος Παπανδρέου, στο νέο του βιβλίο, επέλεξε να ασχοληθεί με το δεύτερο και η ανταπόκριση του κοινού ήταν ιδιαίτερα θερμή. Σε μια κατάμεστη αίθουσα της «Μεγάλης Βρεταννίας» παρουσίασε χθες βράδυ το νέο του βιβλίο, που κυκλοφορεί στις εκδόσεις Καστανιώτη, παρουσία της συζύγου του πρωθυπουργού Αντας Παπανδρέου, της μητέρας του Μαργαρίτας και του αδελφού του Αντρίκου, καθώς και στελεχών της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ. Ανάμεσά τους οι Ν. Σηφουνάκης, Τ. Χυτήρης, Ντ. Ρόβλιας, Σπ. Κουβέλης, Δ. Κουσελάς, Εύη Χριστοφιλοπούλου, καθώς και οι Μ. Καρχιμάκης και Γ. Σγουρός.

ΓΡΑΦΙΚΟΤΗΤΕΣ - ΤΟ ΕΘΝΟΣ