Ο Γιούνκερ, ο Γιώργος και η διαφθορά

Tου Σταυρου Λυγερου
Δεν χρειαζόταν επίσημη δήλωση για να συνειδητοποιήσουμε ότι το σύστημά μας ήταν και σε μεγάλο βαθμό παραμένει κλεπτοκρατικό. Ο πολίτης το διαπιστώνει καθημερινά. Η διαφθορά έχει εδώ και πολλά χρόνια καταντήσει ενδημικό φαινόμενο. Δεν είναι η εξαίρεση του κανόνα. Είναι κανόνας με εξαιρέσεις.

Το γεγονός αυτό, ωστόσο, δεν δικαιώνει τη δήλωση Παπανδρέου ότι κυβερνάει μια διεφθαρμένη χώρα. Πρώτον, επειδή δεν υπάρχουν διεφθαρμένες χώρες, αλλά χώρες, που υποφέρουν από εκτεταμένη διαφθορά. Δεύτερον, επειδή η διαπλοκή και η διαφθορά είναι καρκινώματα, που τροφοδοτήθηκαν από το ίδιο το πολιτικό σύστημα.

Η κλεπτοκρατία διαχύθηκε στη βάση της κοινωνικής πυραμίδας, αλλά το «ψάρι βρωμάει από το κεφάλι».

Είναι το πολιτικό σύστημα, που έδωσε τον τόνο. Αυτό διαμόρφωσε το κλίμα συναλλαγής με τους πολίτες. Για να διατηρήσει τα προνόμιά της, η πολιτική ελίτ εξαγόραζε εμμέσως την ανοχή των πολιτών.

 Πώς; Ανεχόμενη τη διαφθορά δημοσίων υπαλλήλων, τη φοροδιαφυγή των μικρομεσαίων και μορφές «λαϊκής» αυθαιρεσίας, όπως η αυθαίρετη δόμηση. Πρόκειται για τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Για να επιβάλει τον σεβασμό και την εφαρμογή των νόμων, ένα πολιτικό σύστημα πρέπει να είναι αξιόπιστο. Αυτό δεν ισχύει. Οι πολίτες ψηφίζουν, χωρίς να εμπιστεύονται. Εξ ου και η κρίση πολιτικής αντιπροσώπευσης...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_12/10/2010_418330

Η σύγκρουση των νομισμάτων

του Γιάνη Βαρουφάκη

Την πρώτη φορά ως τραγωδία

Όταν το 1929 ξέσπασε η Κρίση, τα κράτη πανικοβλήθηκαν βλέποντας τα έσοδά τους να καταρρέουν και τα έξοδά τους να αυξάνονται. Η αντανακλαστική τους αντίδραση ήταν κατανοητή: προέβησαν σε περικοπές του προϋπολογισμού τους ελπίζοντας ότι έτσι θα τους ισοσκελίσουν. Όμως γρήγορα κατάλαβαν ότι το φάρμακο ήταν χειρότερο από την ασθένεια: οι περικοπές που επιδείνωσαν την Κρίση και έτσι μεγάλωσαν (αντί να μειώσουν) τα ελλείμματα. Προχώρησαν λοιπόν στο Plan B: έχοντας πλέον καταλάβει ότι το πρόβλημα της οικονομίας τους ήταν η έλλειψη ζήτησης, αποφάσισαν να κάνουν το μόνο πράγμα που γνώριζαν: Να «εισάγουν» ζήτηση από το εξωτερικό.

Πως; Υποτιμώντας το νόμισμά τους έτσι ώστε οι εξαγωγές τους να φθηνύνουν στο εξωτερικό και, με αυτό τον τρόπο, να «εισάγουν» ζήτηση για τα ντόπια προϊόντα απ’ έξω. Όμως κι αυτό το σχέδιο απέτυχε. Γιατί; Επειδή δεν γίνεται όλοι να υποτιμήσουν το νόμισμά τους. Δεν είναι δυνατόν να πέφτουν όλα τα νομίσματα μαζί. Ο μόνος τρόπος να υποτιμηθεί το δολάριο είναι να υπερτιμηθεί κάποιο άλλο νόμισμα. Και καθώς το διαπλανητικό εμπόριο δεν είχε ανακαλυφθεί ακόμα (κάτι που θα ήταν απαραίτητο ώστε να μπορεί μια γενικευμένη μείωση της αξίας των νομισμάτων της γης να οδηγήσει στην αύξηση των συνολικών εξαγωγών της), και αυτό το εγχείρημα εστέφθη από παταγώδη αποτυχία. Έτσι προχώρησαν στο Plan C: έβαλαν δασμούς στα αγαθά των «ξένων» με σκοπό την ενίσχυση της ζήτησης ντόπιων προϊόντων. Όμως όταν αντέδρασαν οι "ξένοι" κάνοντας το ίδιο, πλήγησαν οι δικές τους εξαγωγές και, το χειρότερο, επλήγη το διεθνές εμπόριο. Τα υπόλοιπα τα γνωρίζετε: η Κρίση έγινε μόνιμη, σε όλη την διάρκεια της δεκαετίας του 1930, μέχρις ότου προέκυψε η «λύση»: η αύξηση των κρατικών επενδύσεων σε παγκόσμιο επίπεδο, ελέω Β' παγκοσμίου πολέμου, που εξαφάνισε την Κρίση εν μία νυκτί. Το ότι για να γίνει αυτό εξαφανίστηκαν και 50 εκατομμύρια άνθρωποι (1939-1945) ήταν μια απλή απόδειξη ότι, εν απουσία μιας οικουμενικά ορθολογικής πολιτικής παρέμβασης εναντίον της Παγκόσμιας Κρίσης, μόνο οι ανθρωποθυσίες μπορεί να βοηθήσουν.

Την δεύτερη φορά ως φάρσα

Σήμερα, το 2010, δύο χρόνια μετά από το δικό μας 1929, βρισκόμαστε ήδη στο Plan C. Αρχίσαμε με τις περικοπές εν καιρώ Κρίσης, και η Κρίση φούντωσε τόσο σε κεντρικές χώρες όπως οι ΗΠΑ (όπου η ανεργία αποτελματώθηκε πλήρως με το που σταμάτησαν οι αρχικές τονωτικές ενέσεις) όσο και στην Ευρώπη (για να μην μιλήσουμε συγκεκριμένα για την Ελλάδα). Πολύ γρήγορα η ενδυνάμωση της Κρίσης οδήγησε σχεδόν ταυτόχρονα στα Plans B&C: ΗΠΑ και Ευρώπη επιδίδονται σε ρητορικό πόλεμο εναντίον της Κίνας, πασχίζοντας να την πείσουν να αφήσει το δολάριο και το ευρώ να υποτιμηθούν (σε σχέση με το γουάν). Παράλληλα, το Κογκρέσο, έχοντας προεξοφλήσει την άρνηση του Πεκίνου να ενδώσει, έχει ήδη ψηφίσει νόμο επιβολής δασμών στις Κινεζικές εισαγωγές. Ένας πόλεμος συναλλαγμάτων και δασμών, πανομοιότυπος με εκείνον της δεκαετίας του 1930 φαίνεται να είναι στα σκαριά. Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα, είχε πει ο Κάρολος. Πόσο φάρσα θα είναι όμως και ποιο το ανθρώπινο κόστος της;

Περισσότερα

http://www.protagon.gr/Default.aspx?tabid=70&smid=382&ArticleID=4100&reftab=37&t=Η-σύγκρουση-των-νομισμάτων

Ενα κυρίαρχο...

... κράτος, αφού εξ ορισµού ελέγχει το ίδιο τις υποθέσεις του, δεν µπορεί µε κανέναν τρόπο να υποχρεωθεί να αποπληρώσει το εξωτερικό χρέος του. Μπορεί να του κόψουν την πίστωση οι διεθνείς δανειστές του. Μπορεί να κατασχεθούν τα περιουσιακά στοιχεία του που βρίσκονται στο εξωτερικό. Μπορεί να ασκηθούν εις βάρος του αφόρητες πολιτικές πιέσεις. Οµως, µόνο όταν ένα κράτος δεν είναι κυρίαρχο µπορεί να υποκύψει σε όλα αυτά, χωρίς ούτε µία προσπάθεια να αναδιαπραγµατευτεί το χρέος του.

Ενα αίσθηµα...

... αιδηµοσύνης µοιάζει να έχει κυριεύσει σήµερα τις κυβερνήσεις των χρεωµένων χωρών, σαν να είναι αυτό µια µεταδοτική αρρώστια. Δείχνουν να αισχύνονται για τα χρέη τους προς τους διεθνείς τραπεζίτες. Και πανηγυρίζουν κάθε φορά που αυτοί οι τραπεζίτες επιβραβεύουν την υπερπροσπάθεια των λαών τους να µειώσουν αυτά τα χρέη. Σαν να µην είναι καταισχύνη παρά µονάχα το χρέος ενός κράτους προς τους ξένους τραπεζίτες και όχι το χρέος αυτού του κράτους έναντι του λαού του.

Οµως, ένα κράτος δεν χρωστάει µόνο στους ξένους δανειστές του. Το µεγαλύτερο µέρος των εσόδων του προέρχεται από τον λαό του, από τους φορολογούµενους, οι οποίοι καταβάλλουν τους φόρους τους αναµένοντας από το κράτος να ανταποκριθεί στις νόµιµες υποχρεώσεις του (καταβολή µισθών και συντάξεων, παροχή υπηρεσιών και αγαθών). Το βιβλίο της Ελεν Χότζον Μπράουν «Το δίκτυο του χρέους» είναι ένας ατέλειωτος κατάλογος από κυβερνήσεις που έπεσαν στην παγίδα του χρέους, καταστρέφοντας τους λαούς τους µε τους σκληρούς όρους τους οποίους είχαν θέσει οι ξένοι δανειστές τους: ανελέητη λιτότητα, µείωση µισθών και συντάξεων, ιδιωτικοποιήσεις και ξεπούληµα της εθνικής περιουσίας, απολύσεις, περικοπές δηµόσιων δαπανών, εξοντωτική φορολογία, ληστρικά επιτόκια. Ενα κράτος που, αντί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του προς τους πολίτες του, µεταβιβάζει διαρκώς τον πλούτο τον οποίο παράγουν στους ξένους δανειστές του, γίνεται όργανό τους. Ακόµη και σε πολλές από τις πιο προηγµένες χώρες, οι εργαζόµενοι είναι σήµερα υποθηκευµένοι από τις κυβερνήσεις τους σε τράπεζες και µεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις. Οι µισθοί τους και οι συντάξεις τους υπεξαιρούνται διαρκώς για χρέη που δεν τελειώνουν ποτέ.
Τα κράτη...
... που έχουν απολέσει την κυριαρχία τους εξαιτίας της οικονοµικής κρίσης, ενεχυριάζουν τους ίδιους τους λαούς τους για την αποπληρωµή των χρεών τους, όπως συνέβαινε κάποτε στα χρόνια της δουλοπαροικίας. «Ο οφειλέτης παραδίδει τους ανθρώπους ως ασφάλιστρο ή ενέχυρο για το χρέος του», γράφει η οργάνωση «Διεθνής κατά της δουλείας». «Ωσπου να αποπληρωθεί το χρέος και ο τόκος, ο δανειστής αναλαµβάνει τη χρήση της εργασίας του ενεχυριασµένου». Η υποδούλωση...
... στο χρέος είναι µια µορφή «σύγχρονης δουλείας», όπως τη χαρακτηρίζει ο ΟΗΕ, στην οποία ο άνθρωπος δεσµεύεται µε συµβόλαιο να εργάζεται για την αποπληρωµή αυτού του χρέους, µε όρους που καθιστούν ουσιαστικά ανέφικτη την απαλλαγή του από αυτό. Αυτό το συµβόλαιο θα µπορούσαµε σήµερα να το πούµε Μνηµόνιο
Του Ρούσσου Βρανά rvranas@otenet.gr
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artid=4598471

ΚΡΙΣΙΜΕΣ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
          ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΔΟΣΕΙΣ ΤΟΝ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ 2010 ΚΑΙ ΤΟΝ ΜΑΡΤΙΟ 2011
Κάλπες στο '11 και δεκαετή επιτήρηση βλέπουν στο ΔΝΤ
Του ΘΑΝΑΣΗ ΤΣΙΤΣΑ

Σε τροχιά εκλογών θα εισέλθει η χώρα το δεύτερο εξάμηνο του 2011, συνεκτιμούν αξιωματούχοι της αμερικανικής κυβέρνησης και του ΔΝΤ, αν η Ελλάδα, εν τω μεταξύ, έχει καταφέρει να πείσει τις αγορές με την εφαρμογή των μέτρων του Μνημονίου και οι δημοσκοπήσεις βρίσκονται σε ικανοποιητικά για την κυβέρνηση επίπεδα.

Η παραπάνω πεποίθηση φέρεται να πηγάζει από τη συνάρτηση αρκετών παραγόντων αλλά και στοιχείων που περιέχονται στο Μνημόνιο. Κατά την «ανάγνωση» που κάνουν κύκλοι του ΔΝΤ, η έχουσα κομματική χροιά θεσμοθέτηση του Συμβουλίου Οικονομικής Σταθερότητας (Financial stabilization board) -προϋπόθεση ήταν τα μέλη του να ομιλούν την ελληνική γλώσσα, για να τοποθετηθούν σ' αυτό άτομα εγνωσμένης, μεν, αξίας, αλλά φιλικά διακείμενα στο κυβερνών κόμμα-, υποδηλώνει ότι μπορεί να επικρατήσουν πολιτικές σκοπιμότητες και κομματικά κριτήρια στην αποτίμηση των δεδομένων συνθηκών της εποχής εκείνης.

Το έτερο στοιχείο της προβλεπόμενης χαμηλής δημοσιονομικής αναπροσαρμογής για το 2011 (1%), κάτι που θα αντανακλάται στον προϋπολογισμό που θα υποβληθεί μέχρι το τέλος του χρόνου, υποδηλώνει ενισχυτικά την άποψη των πολιτικών ελιγμών.
Εκλογές στην Ελλάδα

Αν δεν είναι βαριές οι απώλειες για το κυβερνών κόμμα στις δημοτικές εκλογές του Νοεμβρίου και εφόσον οι δημοσκοπήσεις του προσεχούς Ιουνίου θα εμπεριέχουν αισιόδοξα ευρήματα για το ΠΑΣΟΚ και θα υπάρχει «σχετική» εργασιακή ειρήνη, τότε θεωρείται εξαιρετικά πιθανό ότι θα προκηρυχθούν εκλογές για το φθινόπωρο του 2011. «Αλλιώς θα είναι σαν να θέλουν να αυτοκτονήσουν», είπε χαρακτηριστικά στην «Ε» ανώτατος αξιωματούχος του ΔΝΤ, λόγω του τι έπεται στα χρόνια που θα ακολουθήσουν.

Ο ίδιος σημείωσε ταυτόχρονα την εξαφάνιση από τον πολιτικό χάρτη όλων των μεγάλων κομμάτων σε χώρες όπου έχει πάει το ΔΝΤ (Αργεντινή, Τουρκία κ.ά.) τις τελευταίες 10ετίες, και αυτό λέγεται πως το γνωρίζουν καλά στο κυβερνών κόμμα. Κατά τη σχετική ερμηνεία των εν λόγω κύκλων, ενδεικτικός και ενδιαφέρων ήταν, συνεπώς, ο γρίφος του Γ. Παπακωνσταντίνου απαντώντας σε σχετική ερώτηση «για το αν πιστεύουν ότι με αυτά τα σκληρά μέτρα θα τιμωρηθούν εκλογικά», κατά τη διάρκεια ημερίδας που διοργάνωσε το BBC στην έδρα του ΔΝΤ: «Τα αποτελέσματα της πολιτικής μας φαίνονται, γι' αυτό και ο κόσμος θα μας ξαναψηφίσει».

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=11/10/2010&id=212172

Οι Ευρωπαίοι τα ήξεραν όλα
Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Ανατρέπει εκ βάθρων το πολιτικό τοπίο εντός του οποίου οδηγήθηκε η Ελλάδα στο καθεστώς του Μνημονίου, η δημόσια αποκάλυψη από τον Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ, τον επικεφαλής της Ευρωζώνης, ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες γνώριζαν από δεκαετίες την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας. Και όχι μόνο αυτό, αλλά την απέκρυπταν και κυρίως δεν έκαναν τίποτα για να διορθωθεί επειδή η Γερμανία και η Γαλλία κέρδιζαν πάρα πολλά μέσω των εξαγωγών τους προς την Ελλάδα, ακριβώς εξαιτίας της υφιστάμενης κατάστασης!

Αλλο να το υποθέτει, να το υποπτεύεται ή να το εκτιμά κανείς αυτό και εντελώς άλλο να το επιβεβαιώνει ένα από τα πλέον αρμόδια πρόσωπα που το γνωρίζει από πρώτο χέρι, όπως ο πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου εδώ και 15 συνεχή χρόνια, από το 1995.

Υπό εντελώς άλλο πρίσμα πρέπει πλέον ο ελληνικός λαός να αντιμετωπίσει τους σκοπούς και τις επιδιώξεις του Μνημονίου, αφού είναι πρόδηλο ότι καμιά απολύτως έκπληξη δεν αισθάνθηκαν οι ηγέτες της Ευρωζώνης και της ΕΕ πέρυσι το φθινόπωρο και τον χειμώνα, όταν ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου δήθεν τους αποκάλυπτε τα δημοσιονομικά αρνητικά μεγέθη της ελληνικής οικονομίας για το πραγματικό εύρος του ελλείμματος του προϋπολογισμού. Υποκρίνονταν ανενδοίαστα όταν δήλωναν δημοσίως "εμβρόντητοι" και "θυμωμένοι" από τις λαθροχειρίες της κυβέρνησης Καραμανλή στα στατιστικά στοιχεία, αφού ο Γιουνκέρ ομολόγησε ότι ήξεραν τα πάντα εκ των προτέρων και μάλιστα από δεκαετίες πριν.
Εντελώς άλλους στόχους υπηρετεί λοιπόν το Μνημόνιο και όχι τη βελτίωση της ελληνικής οικονομίας, γιατί αν αυτή ήταν αναγκαία για την ΕΕ, θα μας την είχαν επιβάλει χρόνια πριν.

"Να σώσουμε την Ελλάδα για να συνεχίσουν να της πουλάνε όπλα;" αναρωτιόταν στους τίτλους δισέλιδου αφιερώματός της προ δύο εβδομάδων η ισπανική "Ελ Παΐς".

Στον υπότιτλο μάλιστα τόνιζε ότι "η Εισαγγελία του Μονάχου διερευνά αν Γερμανοί μεσάζοντες διέφθειραν Ελληνες πολιτικούς σε μια πώληση υποβρυχίων, την ώρα που η Μέρκελ ενέκρινε βοήθεια 22,4 δισεκατομμυρίων ευρώ".

Υπολογίζεται ότι την τελευταία δεκαετία η Ελλάδα έχει ξοδέψει 50 δισεκατομμύρια ευρώ σε εξοπλισμούς, ανέφερε η ισπανική εφημερίδα.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826&subid=2&pubid=36350955

   Οργή για το ΙΚΑ-ΤΕΑΜ

και τους ακρωτηριασμούς που συμφέρουν

Οργή προκαλεί η απόφαση του ΙΚΑ - ΤΕΑΜ με την οποία το Ταμείο δεν καλύπτει το κόστος για την προμήθεια θεραπευτικών υποδημάτων, τα οποία καθυστερούν τις επιπλοκές του διαβητικού ποδιού και αποτρέπουν τους ακρωτηριασμούς.

Το σκεπτικό; «Με τη χρήση τους δεν αποφεύγεται ο ακρωτηριασμός του ποδιού, απλώς καθυστερεί για ένα με δύο χρόνια και το αναμενόμενο όφελος θα είναι μικρότερο από το προβλεπόμενο κόστος»! Την απόφαση καταγγέλλουν η Πανελλήνια Ομοσπονδία Σωματείων Συλλόγων Ατόμων με Σακχαρώδη Διαβήτη και η Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία (ΕΣΑμΕΑ). Η πρώτη δε, που έφερε στο φως το θέμα, σε ανακοίνωσή της τονίζει ότι περίμενε δύο χρόνια για να της απαντήσει η προϊσταμένη του Τμήματος Παροχών Ασθένειας στο αίτημα για κάλυψη του κόστους προμήθειας των θεραπευτικών υποδημάτων.

Ντα.Β

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=11/10/2010&id=212275

                                  Πράσινος «Καιάδας»

 ΤΟ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ ΝΕΑΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ των παροχών από τα ασφαλιστικά ταμεία, ακόμη και του πιθανότερου όσο ποτέ άλλοτε σεναρίου για την παύση πληρωμών των συντάξεων και των δώρων Χριστουγέννων, καθιστά για μια ακόμη φορά σαφές ότι το «μάρμαρο» του μνημονίου δεν το πληρώνει ο κ. Γ. Παπανδρέου ή ο κ. Γ. Παπακωνσταντίνου, αλλά ο «άμαχος» πληθυσμός.
Στην προκειμένη, οι συνταξιούχοι, αυτοί οι οποίοι ήδη είδαν τα εισοδήματά τους να μετατρέπονται σε επιδόματα «φτώχειας», κινδυνεύουν μέχρι το τέλος του χρόνου να μην μπορούν να καλύψουν ούτε τις στοιχειώδεις ανάγκες διαβίωσης.
ΑΠΟ ΤΑ «ΤΙΜΗΜΕΝΑ ΓΗΡΑΤΕΙΑ» του Ανδρέα Παπανδρέου, η Ελλάδα ετσιθελικά πέρασε στους «τσαλακωμένους» απόμαχους της εργασίας του George Papandreou. Η πολιτική ηθική της σημερινής κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ ήταν εξ αρχής τόσο περιορισμένη που ο πρωθυπουργός και τα αρμόδια στελέχη της δεν δίστασαν να θέσουν μέσα σε μία νύχτα τη συντριπτική πλειοψηφία των ηλικιωμένων σε κατάσταση φτώχειας και εξαθλίωσης.
Σήμερα, δυστυχώς, αποδεικνύεται ότι αυτή είναι η μισή αλήθεια. Οι συνταξιούχοι αύριο μπορεί να βρεθούν σε ακόμη δυσμενέστερη μοίρα. Τα Ταμεία τους κινδυνεύουν από τον Δεκέμβριο να μην έχουν κονδύλια για να συνεχίσουν να τους χορηγούν έστω και αυτές τις συντάξεις - ρεγάλο.
ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΤΡΑΓΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ο κ. Παπανδρέου την ήξερε από την αρχή, όταν συνδιαμόρφωνε με την τρόικα το μνημόνιο - γκιλοτίνα, όπως φυσικά γνώριζε πριν από τις εκλογές του 2009 τη δυσμενή οικονομική κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει η χώρα, επιλέγοντας ωστόσο τη μέθοδο της πολιτικής εξαπάτησης για να υφαρπάξει τις ψήφους των πολιτών.
Δευτέρα, 11 Οκτωβρίου 2010, 01:59
http://www.e-typos.com/content.aspx?cid=13581&catid=7

Λαθρομετανάστευση και στρουθοκαμηλισμός
Του Σταυρου Λυγερου
Σ’ ένα μήνα, οι κάτοικοι του Λεκανοπεδίου θα κληθούν να εκλέξουν δημάρχους και περιφερειάρχη. Ο δημόσιος διάλογος για ζωτικής σημασίας προβλήματα, όπως η λαθρομετανάστευση, η γκετοποίηση του ιστορικού κέντρου και η αυξημένη εγκληματικότητα είναι υποτυπώδης, παρότι αυτό που συμβαίνει στην Αθήνα δεν έχει προηγούμενο, παγκοσμίως.

 Στην πραγματικότητα, η πρωτεύουσα μετατρέπεται σε μια ατύπως διχοτομημένη πόλη.

Οι μετανάστες –κατά κανόνα λαθραίοι– συσσωρεύονται και «καταλαμβάνουν» ολόκληρες γειτονιές. Υπό την πίεση του φόβου, οι ντόπιοι κάτοικοι είτε μετακομίζουν είτε αντιδρούν δυναμικά, με αποτέλεσμα την πρόκληση επεισοδίων, όπως στον Αγιο Παντελεήμονα. Οσοι κατοικούν και εργάζονται σε απόσταση από τις γκετοποιημένες γειτονιές, αποφεύγουν συστηματικά να τις επισκέπτονται.

Η διαρκής συσσώρευση λαθρομεταναστών, που εκ των πραγμάτων αδυνατούν να βρουν εργασία και όποτε βρίσκουν είναι «μαύρη» και κακοπληρωμένη, λειτουργεί σαν θερμοκήπιο για την ανομία και την ασυδοσία. Η κατάσταση είναι πια χαοτική. Η Πολιτεία έχει χάσει τον έλεγχο, αλλά συνεχίζει να συμπεριφέρεται σαν στρουθοκάμηλος. Στον δημόσιο διάλογο, η λαθρομετανάστευση προσεγγίζεται συνήθως αποκλειστικά με ηθικο-ανθρωπιστικούς όρους, οι οποίοι αφήνουν πολιτικό κενό, διευκολύνοντας την Aκροδεξιά να το καλύψει. Οι ανέξοδες και αυτάρεσκες αντιρατσιστικές ρητορείες περισσότερο τροφοδοτούν παρά καταπολεμούν τον ρατσισμό, επειδή έρχονται σε αντίθεση με τη δύσκολη πραγματικότητα, που βιώνουν καθημερινά τα λαϊκά στρώματα. Αυτά, κυρίως, θίγονται από τη λαθρομετανάστευση όχι μόνο στο επίπεδο της απασχόλησης (λόγω του αθέμιτου ανταγωνισμού από τη «μαύρη» εργασία), αλλά και σε πτυχές της καθημερινής ζωής. Φέρνουν το αντίθετο αποτέλεσμα. Οι εύποροι αριστεροί και φιλελεύθεροι αστοί έχουν την πολυτέλεια μιας τέτοιας ρητορικής, επειδή δεν συγχρωτίζονται με τους λαθρομετανάστες. Δεν κατοικούν στις ίδιες γειτονιές, δεν στέλνουν τα παιδιά τους στα ίδια σχολεία, δεν χρησιμοποιούν καν τα δημόσια νοσοκομεία και, βεβαίως, δεν ανταγωνίζονται για τις ίδιες θέσεις εργασίας. Συνήθως, η μόνη σχέση που έχουν με λαθρομετανάστες είναι ότι χρησιμοποιούν γυναίκες για οικιακές βοηθούς και άνδρες για μικροδουλειές. Το πρόβλημα συνεχώς οξύνεται. Σχεδόν το 90% των μεταναστών που εισέρχονται λαθραία συνολικά στην Ε.Ε., είναι από την Ελλάδα. Στη μεγάλη πλειοψηφία τους έχουν τελικό προορισμό άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Ελάχιστοι, όμως, καταφέρνουν να φύγουν από τη χώρα μας. Εχει αποδειχθεί ότι είναι πολύ πιο εύκολη η παράνομη είσοδος από την παράνομη έξοδο. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα αντιμετωπίζεται κατά κανόνα σαν χώρα–τράνζιτ, αλλά καταλήγει να γίνεται τελικός προορισμός, με αποτέλεσμα να λιμνάζει εδώ ο κύριος όγκος των μουσουλμάνων Αφροασιατών λαθρομεταναστών. Ορισμένοι ισχυρίζονται ότι η οικονομική κρίση θα υποχρεώσει πολλούς μετανάστες να εγκαταλείψουν την Ελλάδα. Αυτοί, όμως, που φεύγουν από τη χώρα είναι κατά κανόνα νοικοκυραίοι από τα Βαλκάνια και την ανατολική Ευρώπη. Οι μάζες των μουσουλμάνων Αφροασιατών παραμένουν σε άθλιες συνθήκες, που τροφοδοτούν τη διογκούμενη διάχυτη εγκληματικότητα.
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_08/10/2010_1292875

Με τον Big Brother στην τσέπη μας
Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΖΕΡΒΑ
Η «φοροκάρτα», που θα χρησιμοποιήσουμε το 2011 για την ηλεκτρονική καταγραφή όλων των οικονομικών συναλλαγών μας σε τράπεζες και καταστήματα, ώστε να μην απαιτείται η έκδοση αποδείξεων για την εφορία, είναι απλώς η αρχή.
Βιομετρικές κάρτες έχουν υιοθετηθεί στη Βρετανία. Το πρόγραμμα δεν έχει επεκταθεί ακόμη σε όλους τους πολίτες λόγω αντιδράσεων αλλά και κόστους.
Το «κυρίως μενού» έρχεται στο τέλος του επόμενου χρόνου, οπότε αναμένεται να τεθεί σε ισχύ η νέα βιομετρική «κάρτα του πολίτη».
Και οι δύο κάρτες, ωστόσο, προκαλούν έντονους προβληματισμούς και αντιδράσεις νομικών αλλά και της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, καθώς έχουν άμεση σχέση με την καθημερινή δραστηριότητα των πολιτών και τις σχέσεις τους με τον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα.
Νέα ταυτότητα

Σύμφωνα με την άποψη που επικρατεί σε κυβερνητικούς κύκλους, η «κάρτα του πολίτη», που θα αντικαταστήσει την παλαιά αστυνομική ταυτότητα, θα είναι βιομετρικού τύπου και θα περιλαμβάνει, εκτός του μικροτσίπ, ψηφιακή φωτογραφία του κατόχου της, τουλάχιστον δύο δακτυλικά του αποτυπώματα, την ηλεκτρονική του υπογραφή για συναλλαγές με διάφορες υπηρεσίες και σωρεία άλλων προσωπικών πληροφοριών (ΑΜΚΑ, ΑΦΜ), τα οποία θα τον ταυτοποιούν.

Το περιεχόμενο της νέας κάρτας προκύπτει, λένε κυβερνητικές πηγές, από τον ευρωπαϊκό κανονισμό 444/2009, που υποχρεώνει όλες τις χώρες της Ε.Ε. να καθιερώσουν εντός δύο ετών βιομετρικά στοιχεία στα διαβατήρια και όλα τα ταξιδιωτικά έγγραφά τους. Ηδη στα ελληνικά διαβατήρια έχουν ενσωματωθεί και η ψηφιακή φωτογραφία και τα δακτυλικά αποτυπώματα για όλους τους πολίτες άνω των 12 ετών.

Με δεδομένο ότι η κάρτα του πολίτη θα αντικαταστήσει την αστυνομική ταυτότητα, η οποία θεωρείται σήμερα ταξιδιωτικό έγγραφο, η κυβέρνηση θεωρεί ότι η υποχρέωση ενσωμάτωσης αυτών των στοιχείων πρέπει να επεκταθεί και στη νέα «κάρτα του πολίτη».

Ετσι, δέκα χρόνια μετά την κατάργηση των δακτυλικών αποτυπωμάτων, αυτά επανέρχονται, για λόγους ασφάλειας, μέσω της Ε.Ε.!

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 10 Οκτωβρίου 2010
http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=10/10/2010&id=211964

Οι Ισλανδοί έχουν αγριέψει
   Γράφει ο Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Πρωτοφανή πράγματα συμβαίνουν συνεχώς στην Ισλανδία.

Οι σχέσεις πολιτικών και λαού έχουν αλλάξει θεαματικά μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης και η κατάσταση είναι πλέον εκτός ελέγχου του πολιτικού κατεστημένου. Αλλεπάλληλα κύματα διαδηλώσεων καθορίζουν από πέρυσι τις πολιτικές και τις οικονομικές εξελίξεις, με τα κόμματα, τους βουλευτές και την κυβέρνηση της χώρας να υποχρεώνονται κάθε τόσο σε βίαιες αναπροσαρμογές της πολιτικής τους για να μην έλθουν σε ευθεία αντιπαράθεση με τους οργισμένους πολίτες, οι οποίοι αψηφώντας τις αντίξοες καιρικές συνθήκες αυτής της αφιλόξενης νησιωτικής χώρας του μακρινού Βορρά βρίσκονται διαρκώς στους δρόμους.

Πάνω από 8.000 διαδηλωτές περικύκλωσαν με άγριες διαθέσεις το κοινοβούλιο τη Δευτέρα το βράδυ. Αβγά, μπογιές, ρολά χαρτιού υγείας, ντομάτες, μπουκάλια νερού και πάσης φύσεως αντικείμενα εκσφενδονίζονταν εναντίον του Αλθινγκι, όπως αποκαλείται το ισλανδικό κοινοβούλιο.

Το Ρέικιαβικ, η πρωτεύουσα της χώρας που έχει μόλις 190.000 κατοίκους και φυσιολογικά έχει την ηρεμία μιας μικρής επαρχιακής πόλης της Ευρώπης, ζούσε στιγμές έντασης που ξεπερνούσαν κάθε φαντασία για την Ισλανδία μέχρι τώρα.

Η αστυνομία είχε στήσει μεταλλικά οδοφράγματα για να αποτρέψει την έφοδο του κόσμου στο κτίριο της Βουλής. Μονάδες σιδηρόφρακτων αστυνομικών με εξοπλισμό δακρυγόνων, ασπίδων και χημικών για την αποκατάσταση της τάξης είχαν κυκλώσει το κοινοβούλιο, σε μια χώρα όπου πριν από την παρούσα κρίση οι προηγούμενες συγκρούσεις αστυνομίας - διαδηλωτών είχαν γίνει πριν από... εξήντα (!) χρόνια, με αφορμή την απόφαση της τότε κυβέρνησης να εντάξει την Ισλανδία στο ΝΑΤΟ.
Ο αστυνομικός κλοιός προστασίας στους υπουργούς και βουλευτές είχε στόχο επίσης να αποτρέψει την εκ νέου γελοιοποίηση της πρωθυπουργού Γιοχάνα Σίγκουρδουρντόουτιρ, η οποία την περασμένη εβδομάδα παρήλαυνε στις τηλεοράσεις όλου του κόσμου αηδιαστικά περιχυμένη με αβγά και χρώματα που είχαν εκσφενδονίσει εναντίον της διαδηλωτές, όπως και εναντίον υπουργών και βουλευτών που τη συνόδευαν.
Πέρυσι τον Ιανουάριο, μετά από ασταμάτητες διαδηλώσεις επί μήνες οι Ισλανδοί ανέτρεψαν τον δεξιό πρωθυπουργό Γκέιρ Χόρντε, ο οποίος αρνιόταν πεισματικά να παραιτηθεί. Στις εκλογές που ακολούθησαν μετά από ένα τρίμηνο έδιωξαν τη Δεξιά και ανέδειξαν κυβέρνηση σοσιαλδημοκρατών, με τη στήριξη των Πράσινων και της Αριστεράς.
Λίγους μήνες αργότερα, η νεοεκλεγείσα κεντροαριστερή κυβέρνηση υπέκυψε στις πιέσεις του ΔΝΤ, των Αγγλων και της ΕΕ. Ταπεινωμένη υποχρεώθηκε να υπογράψει μια επαίσχυντη συμφωνία υποταγής στις απαιτήσεις των Βρετανών τραπεζιτών, η οποία μετέφερε στις πλάτες των φορολογούμενων πολιτών τα χρέη των τυχοδιωκτών Ισλανδών τραπεζιτών. Οι Ισλανδοί πολίτες θύμωσαν με την ψοφοδεή κυβέρνησή τους και ξαναβγήκαν στους δρόμους, αρνούμενοι να αποδεχθούν νέα βάρη για τα οποία δεν ήταν υπεύθυνοι.
Νέος κύκλος μαχητικών διαδηλώσεων, νέα νίκη: πειθανάγκασαν τον δεξιό πρόεδρο της χώρας Ολαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον να προβεί στην πρωτοφανή επίσης κίνηση της άρνησης να υπογράψει την απόφαση της κυβέρνησης και της Βουλής υπέρ της συμφωνίας, οδηγώντας έτσι το θέμα σε δημοψήφισμα τον Μάρτιο.
Εκεί έγινε το απίστευτο: οι Ισλανδοί κατεξευτέλισαν την κεντροαριστερή κυβέρνηση που είχαν φέρει στην εξουσία ως "σωτήρα" πριν από λιγότερο από έναν χρόνο! Με το απίστευτο για δημοκρατική χώρα ποσοστό του... 93,2% είπαν "Οχι" στη συμφωνία που είχε υπογράψει η κυβέρνηση, ενώ "Ναι" είπε μόνο το... 1,8%! Ετσι η Ισλανδία δεν πληρώνει αυτή τη στιγμή τίποτα για τα χρέη των τραπεζών, καθώς νέα συμφωνία δεν έχει γίνει και οι ξένοι δανειστές ή καταθέτες των ισλανδικών τραπεζών το παίρνουν σιγά σιγά απόφαση ότι θα χάσουν σχεδόν όλα τα λεφτά τους.
Οι οργισμένοι Βίκινγκ δεν σταμάτησαν εκεί. Αφενός τώρα με τις αλλεπάλληλες διαδηλώσεις τους και τις ενέργειες εξευτελισμού των πολιτικών αποδομούν σιγά σιγά όλο το πολιτικό ισλανδικό κατεστημένο και αφετέρου ώθησαν τους κεντροαριστερούς βουλευτές να παραπέμψουν σε δίκη σε ειδικό δικαστήριο τον ανατραπέντα δεξιό πρωθυπουργό Χόρντε, μήπως και διασωθούν πολιτικά οι ίδιοι από τη λαϊκή οργή, πράγμα απίθανο.
ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ
Τους παίρνουν και τα σπίτια
Οι διαδηλώσεις έπιασαν τόπο: η κυβέρνηση έδωσε εντολή στις κρατικοποιημένες τράπεζες να δώσουν και νέα παράταση σε πολίτες που αδυνατούν να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους για στεγαστικά δάνεια, προχωρώντας παράλληλα σε νέα αναδιάρθρωση των δανείων τους. Υπολογίζεται ότι 14.000 ιδιοκτήτες σπιτιών δεν είναι σε θέση να πληρώνουν κανονικά τις δόσεις των δανείων τους (αφορά το 14% των νοικοκυριών της χώρας). Το 20% των 7.900 μονογονεϊκών νοικοκυριών δεν μπορούν να τα φέρουν βόλτα. Επιπροσθέτως, καθώς το εισόδημα των Ισλανδών μειώθηκε κατά μέσο όρο 20% το 2009, η κεντρική τράπεζα υπολογίζει ότι περίπου το 40% των ισλανδικών νοικοκυριών είναι από τεχνική σκοπιά χρεοκοπημένο!
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826&subid=2&pubid=35498948

Αθήνα, Μόσχα, Πεκίνο

Η Ελλάδα αποτελεί εκ των πραγμάτων μια «φυσική πύλη» προς την Ευρώπη από τον Νότο. ΑΥΤΟ τουλάχιστον οι Ελληνες πολιτικοί, αλλά και ο μέσος πολίτης, το έχουν καταλάβει.

ΟΜΩΣ, η φράση αυτή επαναλαμβάνεται σταθερά κατά περιόδους μάλλον αμήχανα, όταν κρίνεται απαραίτητο να πεισθούν οι διάφοροι ξένοι συνομιλητές για τη σπουδαιότητα και την αναγκαιότητα συνεργασίας με την Ελλάδα.

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ κυβερνήσεις ενθουσιάζονται πολύ εύκολα από τα οφέλη, που δυνάμει προσφέρει στη χώρα αυτό το φυσικό πλεονέκτημά της, αλλά και το ίδιο εύκολα εγκαταλείπουν την προσπάθεια με την πρώτη δυσκολία που -κατά κανόνα- προέρχεται από άλλους φίλους και συμμάχους «στρατηγικούς εταίρους», που δεν καλοβλέπουν ή δεν τους εξυπηρετεί η συγκεκριμένη ελληνική πολιτική.

ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ της θητείας της κυβέρνησης Καραμανλή υπήρξε ηχηρός ενθουσιασμός για την ιδέα της Ελλάδας ως «ενεργειακής πύλης» στην Ευρώπη για τη Ρωσία. Επισκέψεις Πούτιν και Καραμανλή αντιστοίχως σε Αθήνα και Μόσχα, ισχυροί λόγοι φιλίας, στήριξης και συνεργασίας, μεγαλόπνοα σχέδια για τον πετρελαιαγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης, τον Σάουθ Στριμ για το αέριο, τους μεγάλους σταθμούς αποθήκευσης κ.λπ.
ΤΟ ΜΕΓΑΛΟΠΝΟΟ αυτό σχέδιο ξέφτισε σιγά σιγά, όταν η Ουάσιγκτον και οι πολυεθνικοί μη ρωσικοί ενεργειακοί κολοσσοί εξέφρασαν με μύριους τρόπους την αντίθεσή τους στην κυβέρνηση Καραμανλή.
Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ Παπανδρέου βοήθησε αρχικώς στο ξήλωμα του σχεδίου, προβάλλοντας «περιβαλλοντικές ευαισθησίες», που τις χρησιμοποίησε δεόντως στη συνέχεια η Βουλγαρία.
ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ της Κίνας (μετά τις πρώτες άστοχες «εχθρικές» δηλώσεις της για την COSCO), η κυβέρνηση, στη φρενήρη προσπάθειά της να προσελκύσει Fast truck ξένες επενδύσεις στη χώρα, δέχθηκε μετά βαΐων και κλάδων τον γλυκύ, αλλά συγκρατημένο Κινέζο πρωθυπουργό και τον αεικίνητο «κάπτεν» της COSCO.

ΚΑΙ ΝΑ ΣΟΥ πάλι οι αναφορές στην Ελλάδα-πύλη της Ευρώπης κ.λπ., αυτή τη φορά για τις κινεζικές επενδύσεις, το Θριάσιο με τα logistics του, κ.λπ. κ.λπ. Και ας επέμενε ο προσεκτικός πρωθυπουργός της Κίνας ότι το δικό του πρόβλημα είναι να μην πιέσουν οι Ευρωπαίοι τώρα την υπερτίμηση του νομίσματός του, του γουάν, απέναντι στο «ισχυρό» ευρώ.

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ έδειξε ότι σπεύδει εκ των προτέρων να καρπωθεί τις μελλοντικές «επιτυχίες» της ελληνοκινεζικής συνεργασίας.

ΥΠΟΤΙΜΩΝΤΑΣ ενσυνειδήτως δύο πράγματα:

* Δεν γνωρίζει τα αποτελέσματα των επισκέψεων του κ. Ουέν Τζιαμπάο στην Ιταλία και στην Τουρκία.

* Δεν έχει κωπάσει ακόμα ο απόηχος των κινεζικών παραπόνων και πιέσεων (;) για την απόδοση του ΦΠΑ από τις ελληνικές αρχές. Και φαίνεται ότι τα κινέζικα «παράπονα» ήταν πολλά...

Και δεν τη δίνει μόνο του...

Από την ΚΥΡΑ ΑΔΑΜ

http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=210957

              Η ΕΣΗΕΑ δεν δίνει στη δημοσιότητα

          τη λίστα των δημοσιογράφων στο Δημόσιo

Η λίστα με τα ονόματα των δημοσιογράφων που απασχολούνται στο Δημόσιο εστάλη στην ΕΣΗΕΑ. Όμως δεν δημοσιεύεται! Μέσα στην κοσμοχαλασιά της περασμένης εβδομάδας, το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ αποφάσισε να μη δημοσιεύσει τη σχετική λίστα, επικαλούμενο την εκδίκαση της προσφυγής στο ΣτΕ επί του προστίμου των 10.000 ευρώ που της είχε επιβάλει η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων.

Κατά τη συζήτηση υπήρξε τουλάχιστον ένα μέλος που δήλωσε πως θα επαναφέρει το θέμα αφού γίνει η ακρόαση στο ΣτΕ. Όλα αυτά ενώ η ανεργία σαρώνει τον κλάδο, με ορισμένους όμως να έχουν την αίσθηση της ασφάλειας εφόσον έχουν μόνιμη θέση στο Δημόσιο.

Σε πολιτικό επίπεδο, σε αντίθεση με τις διακηρύξεις για «διαύγεια» και αυτόματη ανάρτηση των διοικητικών αποφάσεων στο internet, η λίστα των ονομάτων των δημοσιογράφων που εργάζονται στο Δημόσιο εστάλη στην ΕΣΗΕΑ, στην οποία πέταξαν το μπαλάκι. Η λίστα περιλαμβάνει μόνο τη μία εργασία των απασχολούμενων στο Δημόσιο, καθώς -όπως αναφέρουν οι πληροφορίες- κανείς δεν έχει συμπληρώσει το πεδίο με τη δεύτερη απασχόληση, και χαρακτηρίζεται μάλλον ελλιπής. Είναι η δεύτερη φορά που μια κυβέρνηση στέλνει τα δεδομένα στην ΕΣΗΕΑ, μετά την απόφαση του Θόδωρου Ρουσόπουλου το 2005. Η ΕΣΗΕΑ δημοσίευσε τότε τα στοιχεία και, παρότι δεν αναφέρονταν οι αμοιβές, η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων τής επέβαλε πρόστιμο.
Την Τρίτη 12 Οκτωβρίου συζητείται στο ΣτΕ η προσφυγή της ΕΣΗΕΑ κατά της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων για το πρόστιμο που της επέβαλε επί της δημοσίευσης της λίστας των εργαζομένων στο Δημόσιο. Στην αίτηση ακύρωσης προς το ΣτΕ η ΕΣΗΕΑ αναφέρει πως «δεν παρέβη καμία διάταξη του ν. 2472 / 1997», αλλά αντίθετα «επεδίωξε με τη δημοσίευση, όπως είχε υποχρέωση από το καταστατικό της (άρθρο 2), να προστατεύσει και τα ηθικά συμφέροντα των μελών της, να αποκρούσει τις κατηγορίες και να υπερασπιστεί τα μέλη της που εργάζονται στον δημόσιο τομέα». «Όφειλε», σημειώνει, «να αποκαταστήσει την πλήρη διαφάνεια στις σχέσεις των μελών της με το Δημόσιο προς το συμφέρον της ενημέρωσης του πολίτη».
http://www.paron.gr/v3/new.php?id=59409&colid=&catid=28&dt=2010-10-03 0:0:0

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΕΠΟΠΤΙΚΟΥ ΟΡΓΑΝΟΥ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ

Απαράδεκτο φαινόμενο αποτελεί η εμφάνιση δημοσιογράφων, κυρίως σε ραδιοτηλεοπτικά μέσα ενημέρωσης, ως οιονεί κυβερνητικών εκπροσώπων.

Το Εποπτικό Όργανο Δεοντολογίας της ΕΣΗΕΑ, θεωρεί ότι πρωταρχικό καθήκον είναι η αντικειμενική ενημέρωση, ο πλουραλισμός στην παρουσίαση θέσεων και απόψεων και ο σεβασμός στην είδηση, ώστε να μην εμφανίζεται ο δημοσιογράφος ως φερέφωνο, προκαλώντας την αγανάκτηση του κοινωνικού συνόλου.

1 Οκτωβρίου 2010
Το Εποπτικό Όργανο Δεοντολογίας
                της ΕΣΗΕΑ

Σταλινικού τύπου προπαγάνδα από Χριστόφια
Δεν πρόκειται για άτυχη στιγμή. Ο Δημήτρης Χριστόφιας εννοούσε αυτό που είπε ενώπιον Αμερικανών εμπειρογνωμόνων για διεθνείς σχέσεις. Αντανακλά όχι κάποια τακτική σκοπιμότητα, αλλά τη στρατηγική του για το Κυπριακό. Γι’ αυτό και δεν προέβη σε διορθωτική δήλωση. Καθένας, βεβαίως, δικαιούται να έχει τις απόψεις του. Κανείς, όμως, δεν δικαιούται να κατακρεουργεί την πραγματικότητα για να υπηρετήσει το ιδεολόγημά του.
Από τη δεκαετία 1950, οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν διαπράξει βαρύτατα πολιτικά σφάλματα στο Κυπριακό. Δυστυχώς, για την ΑΚΕΛική ηγεσία, όμως, η Ελλάδα δεν εισέβαλε ποτέ στην Κύπρο. Ο Γεώργιος Παπανδρέου έστειλε την ελληνική μεραρχία στη Μεγαλόνησο σε συμφωνία με τη νόμιμη κυβέρνηση Μακαρίου και για να αποτρέψει τουρκική εισβολή. Το ενδεχόμενο εισβολής δεν ήταν θεωρητικό. Υπενθυμίζουμε ότι στην κρίση του 1964, η εισβολή ματαιώθηκε όταν ο πρόεδρος Τζόνσον απείλησε ευθέως την Αγκυρα.

Το δικτατορικό καθεστώς διέπραξε εθνικό έγκλημα σε βάρος του κυπριακού Ελληνισμού σε δύο δόσεις: απέσυρε την ελληνική μεραρχία και μερικά χρόνια αργότερα, με το πραξικόπημα, έδωσε την αφορμή στους Τούρκους να εισβάλουν. Το έγκλημα διεπράχθη από μη νομιμοποιημένη δημοκρατικά ελληνική κυβέρνηση και ως εκ τούτου δεν μπορεί να χρεωθεί στην Ελλάδα, νοούμενη ως συντεταγμένη πολιτεία του ελληνικού λαού. Ακόμα όμως κι αν κάποιος ταυτίσει αυθαιρέτως τη δικτατορία με την Ελλάδα και πάλι δεν μπορεί να μιλήσει για εισβολή της Ελλάδας.

Ο Χριστόφιας γνωρίζει την πραγματικότητα. Τη διαστρέφει, όμως, για να καλλιεργήσει το ιδεολόγημα της κυπριακής ταυτότητας. Προϋπόθεση γι’ αυτό, όμως, είναι η «αποελληνοποίηση» των Ελληνοκυπρίων. Γι’ αυτό μίλησε για εισβολή της Ελλάδας, γι’ αυτό εξαφανίζει τις ελληνικές σημαίες, γι’ αυτό προσπαθεί να «αποελληνοποιήσει» τα ελληνοκυπριακά εκπαιδευτικά προγράμματα.

Οι εθνικές ταυτότητες, όμως, είναι κάτι πολύ πιο βαθύ και ουσιαστικό από πολιτικές κατασκευές για να ακυρώνονται από έναν πρόεδρο. Γαλουχημένος στα νάματα του σταλινικού βολονταρισμού, ο Χριστόφιας νομίζει ότι η εθνική συνείδηση είναι μολυβιά για να τη σβήσει με τη γόμα της εξουσίας. Κι όλα αυτά, όταν έχει απέναντί του τον τουρκικό στρατό κατοχής, το τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος του φανατικού εθνικιστή Ντερβίς Ερογλου και το πλήθος των Τούρκων εποίκων. Πώς τα αντιμετωπίζει; Αφήνει να εννοηθεί πως η λύση πρέπει να λαμβάνει υπόψη τα τουρκικά στρατηγικά συμφέροντα!

Αλλοτε, η «αγάπη» του ΑΚΕΛ για τους Τουρκοκύπριους «αδελφούς», υπαγορευόταν από τον κομμουνιστικό διεθνισμό. Σήμερα, υπαγορεύεται σε μεγάλο βαθμό από σκοπιμότητα. Μια λύση τύπου Ανάν, θα μετέτρεπε το ΑΚΕΛ σε κυρίαρχη πολιτική δύναμη, αφού θα εισέπραττε τη μεγάλη πλειοψηφία των τουρκοκυπριακών ψήφων, που σύμφωνα με το Σύνταγμα πρέπει να δίνονται σε ελληνοκυπριακά κόμματα. Δεν είναι, όμως, μόνο αυτό. Ο άλλοτε φανατικός κομμουνιστής Χριστόφιας έχει συνειδητοποιήσει ότι μόνο εάν συνεχίσει να ευθυγραμμίζεται με τα γεωπολιτικά συμφέροντα των Αγγλοαμερικανών, θα παραμείνει «αγαπημένο παιδί» τους.

ΣΤΑΥΡΟΣ ΛΥΓΕΡΟΣ
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_11_05/10/2010_417469